ADAM OLMAK
Telefonum çalıyor.
Yabancısı olduğum bir ses… Sevecen, samimi, sıcak… Tanıdın mı beni?
Nerden tanıyacaksın.
Yıllar olmuş. Belki ilk defa telefonda konuşuyorum.
Yazdığım gazeteden
teflonumu almış. Adımı görünce, “Ya bu bizim Ahmet midir? Diye basmış telefonun tuşlarına. Benim, ben
olduğumu anlayınca sevinçten yere göğe sığmadı. Ben de onun kadar sevindim. Övgüler yağdırdı bana. Ama dikkat çeken bir
sözü vardı.
-Bu kadar yazıyı nasıl
yazıyorsun? Ya da bu kadar konuyu nasıl buluyorsun. Ona dedim ki;
-Konuyu buluyorum da
yazıyı yazacak vakit bulamıyorum.
-Nasıl yani, konu çok mu?
-Her yer konu. Ama
yazacak vakit yok.
Hoşbeşten sonra kapattık
teflonu. Düşündüm, gerçekten konu bulmak zor mu? Hayatın her tarafı konu değil
mi? Tam böyle söylüyordum ki, konu kucağıma düşü verdi.
Hani bilirsiniz. Yoksul
bir köylü varmış. Oğluna;
-Oğlum, sen adam
olmazsın, demiş.
Oğul adam olmayı kafaya
koymuş. Kararlı olan her şeyi kazanır ya, o da ülkesine padişah olmuş. Geçmiş
koltuğuna kurulmuş. İlk iş olarak babasını makama çağırtmış. Karga tulumba
makama getirilen babasını huzura alan padişah böbürlene böbürlene;
-Ya baba! Sen bana adam olamazsın
demiştin. Bak nasıl oldum.
Baba bakar bakar;
-Bre oğul! Ben sana
padişah olamazsın demedim. Ben sana adam olamazsın dedim. Sen padişah olmuşsun,
adam olmamışsın ki. Eğer adam olsaydın beni huzuruna çağırmazdın. Gelirdin
fakir haneme ellerimi öperdin!
Padişah bu söz karşısında
ne söyledi bilinmez. Ama baba ne güzel söylemiş. Bir türlü adam olmayı
beceremeyenler bu sözden pek bir şey anlamaz ama biz yine de etmiş olalım.
Demiştim
ya, konu kucağıma düştü. Üzülmemek elde değil. Çok iyi tanıdığım boylu poslu
birisi vardı. Yakışıklı biri. Görünüşte insana güven veren… Ya bu adam da adam
gibi biri… Bu “adam gibi adam “ sözü beni çok etkiler. Adamın hası düşmanım da
olsa bayılırım. Yoldaşını satmayan adama canım kurban. Yoldaşını satan, aman
benden uzak olsun. Cahil dostun olacağına akıllı da düşmanın olsun. Hani bir
söz vardır. “Erkek gibi kadın” bu sözü de çok tutarım. … Ya kadın gibi erkeğe
ne demeli? Of konuşturmayın beni.
Bir tek şunu bilirim. Bir
adamın iki yanağı olmalı. Ama ikiyüzlü olmamalıdır. Ya göründüğü gibi olmalı ya da olduğu gibi
görülmeli. Dostsa dost, ya da FÜM’e girmeli.
Bu FÜM’de nerden çıktı
diyeceksiniz. Ben de yeni öğrendim. Merak ettim sordum. FÜM, Fitne Üretim Merkezi demekmiş.
Çok da eski bir mazisi varmış. Her türlü fitne fücur bu merkezde
üretilirmiş. Rivayet olunur ki, başkanlık sistemine tabi olan bu merkezin
üyeleri yeraltı örgütü gibi çalışırmış.
Birinci görevi çok sayıda sahte isimle yetkili makamlardaki insanları
görevlerini yapamaz hale getirmek için şikâyet dilekçeleri yazmakmış.
Yazacaklar. Yazmaya da devam
etsinler. Çok da önemli değil. Önemli
olan ve insanı üzüntüye sokan ne olur bilir misiniz? Adam gibi adam
bildiklerinizin FÜM üyelerinin etkisine girerek kendi benliklerini kaybetmiş
olmalarıdır. Sizin “DOST” diye sarıldığınızın sırtınızdan vurması var ya, işte
adamı o öldürür. Yıkılırsınız. Söyleyecek sözünüz kalmaz. Diliniz bağlanır.
Bütün hayalleriniz bombardımana uğramış gibi tarumar olur. Şu üç günlük dünyada dostun dostu
gammazlaması kadar adice bir şey var mı bilmiyorum. Her derdin bir devası
olduğu gibi, dostun dostu gammazlamasının da bir devası vardır. Bu durumda ben
ne yaparım biliyor musunuz?
Dostum diye sevdiğim ve
adam gibi adam bildiğim adamcığa bir telefon açarım. Önce güzel bir teşekkür
ederim. Sonra en önemli yaptığım iş cep telefonumdan adını silmek olur. Cep
telefonumdan adı silinmiş adamcık gönlümden de silinmiş demektir.
Nasıl ama? Ya adam gibi
adam olacaktır. Ya da cep telefonumdan adı silinecektir.
Diyeceksiniz ki; FÜM
yöneticileri ile kuşatılmış birisinin, senin cep telefonundan silinmiş olması
sanki onun umurunda mı? Ben ilkeli olayım da o ne yaparsa yapsın. Ya adam gibi
adam olacak cep telefonuma girecek, ya da bana eyvallah… Yollarımız ayrıldı.
Herkes kendi yoluna.
Benden bu kadar…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder