SAİMBEYLİ’DE BİR MAĞARA VAR, SAHİBİNİ ARAR.

SAİMBEYLİ’DE BİR MAĞARA VAR,

 SAHİBİNİ ARAR.

Yıl 2006. Şubat soğukları Torosları tepeden tırnağa sarmıştı. Seyrettiğimiz yamaçlar alabildiğine kar, hava alabildiğine soğuktu. Bir kış boyu dağları seyredip, çaresizliğin içerisinde çare aramak nedir bilir misiniz? Hiç başınızı ellerinizin arasına alıp, “ben ne yapabilirim?” düşüncesine kapıldınız mı? Kapıldıysanız bu yazıyı okuyun. Eğer öyle bir kaygınız yoksa boş verin, dünya döndüğü gibi dönsün, düzen olduğu gibi devam etsin. Kaygımız kaygınızsa gelin birlikte bir mağara hikâyesi okuyalım.

  İlkbahar bütün güzelliği ile Toroslara yerleşiyordu. Dağlardaki karlar erimeye başlamış, çiğdemler çıkmış, sümbüller güzel kokularını bizlere yollamaya başlamıştı. Bir şeye ilgi duyuyorsanız bilgileriniz artıyor. İlgi, bilgi doğuruyor sanki. Adınız bir kere araştırmacıya çıkmaya görsün… Beklemediğiniz, bu da,” bu işten ne anlar” dediğiniz, yani sıradan saydığınız; dağın çobanı, köyün delisi, mahallenin çocuğu ve saymakla bitirmeyeceğiniz ne kadar sıradanlar varsa hep ilim adamı kesilir. Yeter ki, siz kulak vermesini bilin. Yeter ki, fısıltılar arasında ilim kokan, bilgi doğuran kelimeleri araştırmasını bilin. Her yerde  ve her şartta söylemişimdir. Ben bir bilim adamı değilim. Ama bilgiyi nerede bulursam kaybettiğim değerim diye bağrıma basarım. Boş sözler arasındaki kıymetli kelimeleri yakalamak için çırpınır dururum. Hele konu Saimbeyli ve çevresi ile ilgili olursa değmeyin keyfime. Sarılırım o kelimeye… Ne derdim kalır, ne tasam. Bilin ki, böyle bir insandan dinleyeceksiniz bu hikâyeyi.

Yaş elliye merdiven dayayınca, kalp ritimlerim; eskiyi anar olmaya başlayınca ve birde dünyanın derdini dert edinme duygusuna yakalanınca, 3 Mart 2006 tarihinde bir kalp spazmı geçirdim. Yaşayacak gün, yiyecek ekmeğimiz varmış. “Geri dön dediler sanki. Yapman gereken işlerin var. Geri dön.” O gün sanki bir şeye karar verdim. Ölüm her an gelip yakalar. Geride ne bırakacaksın. Hadi sıva kollarını bir şeyler yap. Yatan aslandan gezen çakal iyidir derler ya aklıma gezmek geldi. Meftunu olduğum Torosları tekrar tekrar gezmek.

Bir zamanlar bir fısıltı gelmişti kulağıma… Saimbeyli’de bir mağara var. Bu mağaranın ucu bucağı yok. Kimilerine göre 17 km uzunluğunda… İlk duyduğumda bile merak sarmıştım. İlk duyduğumda “hemen gideyim” demiştim. Ama şu ihmallik yok mu? Bugünün işini yarına erteleme hastalığımız yok mu? Erteledim… Erteledim… Erteledim. Ta ki, Azrail; “Bak ölüm var. Bir mağarayı bile görmeden ölebilirsin,” diyene kadar.

Kafama koymuştum. Görmeliydim. Doktorlar; ”Kendini yormayacaksın. Dağ bayır gezmeyeceksin,” dese de ben kafama koymuştum. O mağarayı görecektim.

Nisan bütün güzelliği ile dağları süsledi. Her yer cıvıl cıvıl… Kuş sesleri insana huzur veriyor. Suların gümbür gümbür çağlaması; insanın kanını harekete geçiriyor. Dağlar mis gibi. Dağlar, ah dağlar… Hem mis gibi koku saçar, hem de dertli dertli ağlar. Evet, ağlar…  İşin özü hem kendi ağlar, hem kendi dinler. Bizi dinleyen olur mu? Cevabını bilmem ama biz dağlardayız.

Kim demişti? Ne zaman demişti? Neden demişti? Demişti işte. Nedeni, niçini araştırılmaz ki… Saimbeyli’de bir mağara var demişti. Himmetli Köyü yakınlarında… Başladım burayı bilen kişileri araştırmaya. Bir fısıltı geldi.

“Burasını Mesut Doğan biliyor.”

“Demeyin ya… Bizim Mesut mu?”

“Evet, evet. Bizim Mesut.”

“Desenize iş kolay…”

Hemen buluyorum Mesut’u. Saimbeyli’de kim kimi bulmaz ki, iki adım yer. Vakit kaybetmeden giriyoruz konuya.

“Biliyorum Hocam. Ama benden daha iyi bilen var. Sana getiririm,” diyor.

“Aman zaman kaybetme.”

“Tamam Hocam. Bugün.”

Sabırsızlıkla bekliyorum getireceği adamı. İkindin üzeri kapım çalıyor. Mesut yanında Murat Gencer ile birlikte bana geliyorlar.

“Oooooo Bizim Murat.”

Hep bizim çocuklar. Benim ki de laf mı? Saimbeyli’yi kim bilecek? Elbette bizim çocuklar.

Hemen konuya giriyoruz. Takvimler 27 Nisan tarihini gösteriyor.

“Bu mağaraya gidelim,” diyorum.

“Hocam, zor. Sen hastasın… Sonra başımıza iş açarız. Sarp kayalar içerisinde.”

Espriyi patlatıyorum.

“Merak etmeyin. Ölüm ertelendi.”

“Günah bizden gitti” diyorlar.

“Hafta sonu gidelim.”

“Fotoğrafçı İbrahim Öztaş’ı da alacağız. Kamerayı da. Fotoğraf makinelerini de… Eğer bir değeri varsa boşa gitmemiş oluruz.

Öyle yapıyoruz.  29 Nisan 2006 tarihini iple çekiyoruz. Gidip gitmeme tereddüdü yaşasam da cumartesi günü dayanıyorum kapılarına. Herkesi telaşa veriyorum. Herkes işlerini, derin uykularını feda ediyorlar. Bu fedakâr insanların o davranışları gözlerimi yaşartıyor. Azığımızı belimize dolayıp, düşüyoruz yollara. Alelacele yiyecek bir şeyler alıyoruz. Tam hazırlıklı değiliz aslında. Nereye gideceğimizi, hangi yollardan geçeceğimizi sadece Mesut ve Murat biliyorlar. Atlıyoruz arabama… Sür, Himmetli Köyü. Murat diyor ki;

“Bir ip alalım hocam!”

“Ne ipi ya, iple ne işimiz var?”

“Lazım olacak Hocam.”

“Peki” demekten başka çarem yok ki. Himmetli Köyü’nden en az elli metre uzunluğunda bir ip alıyoruz. Yola devam.

Himmetli Köyü ile Tırtat arasında kısık denen mevkide duruyoruz.

“Bu dağa çıkacağız!”

Bir dağa bakıyorum, bir bana…

“Demen ya ?”

“Valla öyle hocam…”

“Hadi bismillah diyorum.”

Ne var ne yoksa alıyoruz ellerimize. Eşyaların bir kısmını sırtımıza bağlıyoruz. Laf aramızda artistliği de hiç bırakmıyoruz. Bir taraftan kamera çekimleri yapıyoruz.

Of dağlar. Of! Tırmandıkça zorlaşıyor. Yorulduğumuz yerlerde dinleniyoruz. Herkesin gözü bende... Hissettirmeseler de anlıyorum. Bana bir şey olacak diye tedirginlik yaşıyorlar.

İki saat yürüyoruz. Yalçın kayalıklar arasında kocaman bir mağara. Sırat köprüsünden geçer gibi mağaraya zor bir geçitten geçiyoruz. Aman Allah’ım. Hayatımda ilk defa böyle bir mağara görüyorum. İçerisi en az 500 kişi alır. İnsanların yaptığı tarih ancak arkeologlar tarafından tespit edilebilecek özellikte bir mağara. Mağaranın tabanında 6 büyük sarnıç görüyoruz. Bunlar “Su tankları” diyorlar. “Bu mağaranın adı da sulu mağara...” Mağaranın girişine yakın kayalar oyulmuş. Kaya mezarları oluşturulmuş. Belli ki orada bir medeniyet yaşamış. Her şey insan eli ile yapılmış.

Benim hayretler içerisinde olduğumu gören arkadaşları;

“Hocam, bu ne ki… Asıl gideceğimiz mağaraya gelmedik. Bu kul yapısı... Siz henüz Allah yapısını görmediniz.”

Yemeğimizi yiyoruz. Düşüyoruz yollara. Düşe kalka bir saat daha yürüyoruz.

Aman Allah’ım! 85 derce diklikte bir yalçın kayanın dibine varıyoruz.

“İşte Hocam! Burası.”

Hayret etmemek elde değil. Tırmanması çok zor... En az elli metre tırmanıyoruz. Aşağıdan küçücük bir mağara ağzı görülürken, çıktığımız yerde bir kocaman dünya açılıyor bizlere. Kocaman bir mağara... Önceki gördüğümüz ne ki. Uçsuz bucaksız bir dünya gibi… Sular damlıyor tavandan. El fenerlerimizi yakıyoruz. Offff of… Aman Yarabbi! Bu ne ya; sarkıtlar, dikitler… Aklınızın alamayacağı kadar güzel figürler. Şaşkınlığımı gizleyemiyorum. Anlatmaya kalkışsam zaten anlatamam.

“Cennete mi geldik arkadaşlar? Yoksa biz öldük de haberimiz mi yok? Bu güzellik ne böyle?”

 Büyüleniyorum. Elimde fotoğraf makinesi her kareyi çekmek istiyorum.  Ben acemi fotoğrafçı… Ne kadar çekebilirsem o kadar çekiyorum. Bir söz dökülüyor dudaklarımdan;

“Bugüne kadar boşa yaşamışım. Bu mağarayı görmeyenler boşa yaşıyorlar.  Size söz veriyorum. Adımın duyulduğu her yerde bu mağara duyulacak. Nefesim çıktığı, ömrüm yettiğince bu mağarayı anlatacağım. Siz bu mağaranın kâşiflerisiniz. Bugün bu mağara için milattır. Mağara dün vardı. Yarında var olacak. Ama bugünden itibaren bu mağaranın sesi duyulacak.”

İddialı mı konuşuyorum? Bilmem ama bu mağara duyulacak. Ey sesimizi duymayanlar duyun bizi. Sahiplenin güzelliklerinizi. Saimbeyli’de Bir Mağara Var. Bu mağara sahibini arıyor. Sahibi siz olun. Yetkilileri uyarın. Kötü niyetli define avcılarının insafına terk etmeyin. Bu mağarada define yok… Bu mağarada gömülü bir şey bulamazsınız. Bir gram ağırlığındaki billur gibi bir oluşumu binlerce yılda olan bu mağaradaki her güzellik, sadece olduğu yerde güzeldir.

Bu mağarada ne yaşadım biliyor musunuz? Bir süre önce kalp spazmı geçiren ben, o mağaraya kadar yorgunluktan kıprayamayacak kadar yorgun düşen ben, yeniden doğmuş gibi oldum. İçerideki oksijeni ciğerlerime çektikçe kendimde güç buldum.

Şimdi sizlere; “Hadi Mağaraya Koşun” demiyorum. Bu mağaraya sahip çıkın. Oraya yol yapılması için yetkili yerlere bildirin. Mağaranın uzmanlar tarafından incelenmesini sağlayın. Bu mağaranın insanlığın hizmetine sunulması için ne gerekiyorsa onu yapmanızı istiyorum.

Biliyorum ki;

“Sahipsiz Olan Memleketin Batması Haktır”

Eeee, o zaman ne diyorsunuz?

Sizi bilmem ama ben diyorum ki;

“Siz Sahip Olursanız Bu Vatan Batmayacaktır.”

Hadi, hep birlikte yüksek sesle bağıralım. Kahvelerde, evimizde, sokakta, okullarda, iş yerimizde velhasıl her yerde seslendirelim.

“Saimbeyli’de Bir Mağara Var, Sahibini Arar.”