FİNCANCI KATIRLARI

FİNCANCI KATIRLARI

            Benim çocukluğum küçük bir Anadolu ilçesinde geçti. Şöyle hayallere daldığımda, hatıralarım depreştiğinde yıllar öncesine giderim. İsterim ki insanlar nereden gelip nereye gittiklerini bilsinler. Çünkü geçmişimiz bizim köklerimiz… Köklerimizi unuttuğumuzda köksüz ağaçlara döneriz. Köksüz ağaçların da çok uzun süre yaşama gibi bir şansları olmadığını düşünürüm. Siz katılırsınız veya katılmazsınız… Ben “Allah Kimseyi Köksüz Etmesin” derim. Onun içinde çocukluğumda dinlediğim sözlerin çok kıymetli sözler olduğuna inanırım. Bu inançla çocukluğumda duyduklarımı sık sık tekrar ederim. Hani unutamadıklarımız deriz ya, unutamadığımız o kadar güzel hatıralar var ki, her biri bir ibret vesikası olarak yıllar sonra karşımıza çıkar. Karşımıza çıkan olaylar bizi yıllar öncesine, çocukluğumuza götürür. Ben bir iki gündür çocukluğuma gidiyorum. Onun için de çocukluğumdan kısaca bahsetmek istiyorum.

            Benim çocukluğumda evlerde böyle televizyon denen alet yoktu. Çok az sayıda da evde radyo vardı. Geceler uzundu. Sabah bir türlü olmak bilmezdi. Kısık voltajda yanan elektriğimiz gecenin bir saatinde koyu karanlıkların bağrına bizleri bırakırdı. Akşam karanlığı evimize misafir gelmeye başladığında yaşlılarımızın eteklerine sarılır onların anlatmış oldukları hikâyeleri, masalları, bilmeceleri dinlerdik. Öyle güzel masallar anlatılırdı ki, şimdi öyle masal anlatan büyüklerimiz kalmadı. Sanki insanların kelime hazineleri biraz eksildi. Çok kısa cümlelerle günü kurtarmaya çalışır olduk. Zaman zaman üniversite mezunu insanlarla konuştuğumda hiç okul yüzü görmeyen insanları arar dururum. Bir ana dil vardı sanki anamızın dili… lezzetli mi lezzetliydi. Kelimeleri beynimize adeta bir gelin oyası gibi işlerdi.  Şimdi ben ne kadar masal, tekerleme veya bilmece biliyorsam hepsi çocukluğumdan kalan dinlediklerimdir.

            Yine çocukluğumdan kalan bir masala takıldım. Kim anlatmıştı pek hatırlamıyorum ama beynimin en güzel köşesine yer etmiş olacak ki bu günlerde “Fincancı Katırları” aklıma takıldı durdu.

            Efendim “Fincancı Katırlarını” “sizlerle paylaşalım.

            Malumunuz eskiden insanlar taşıma işlerini; eşek, at ve katırlarla yaparlardı. Köyün birinde yaşayan insanlar akşam oturmuşlar cennet ve cehennem üzerine konuşuyorlar. Bizim Şener ŞEN ve Kemal SUNAR’IN filminde olduğu gibi bir köylü vatandaş mezarlığa bir mezar kazdırmış ve kendisini mezara gömdürmüş. Niyeti öbür dünyadan bu dünyaya haber getirmek… Kıyamet koptuğunda öbür dünyada neler olacağı önceden bilmek ve hazırlıklı olarak öbür dünyaya gitmeye hazırlanmak için böyle bir ön çalışma içerisine girmek istemişler. Mezar kazılmış ve bizim masal kahramanımız mezara girmiş. Kafasının çıkacağı kadar da bir delik bıraktırmış. Akşam olmuş. Etraf kararmış. İn yok cin yok. Ortalıkta bir sessizlik başlamış. Bir süre uykusuna engel olmuş ama sonra gözleri ağırlaşmış. Uykuya dalıvermiş. Tavşan uykusuna yattığında ilk duyduğu çıtırtıya uyanmış. Önce ağırdan sonra yüksek sesle gelen gürültüler duyunca,

 “Evet, demek sorgu melekleri geldi. Dur bakalım ne soracaklar?”

Sesler yükselmiş ama gelip bir şey soran olmamış.

“Çıkartıp şu kafamı dışarıya bir bakayım,” der.

Kafasını mezara bıraktıkları delikten dışarı uzatmış. O kafasını dışarı uzatmış ama etrafı büyük bir gürültü almış. Meğer o sırada “Fincancı Katırları” tam mezarlığın yanından geçiyormuş. Mezardan çıkan kafayı gören katırlar ürkmüş ve kaçmaya başlamış. Katırlar kaçınca üzerinde taşıdıkları fincanlar şangır şungur ses çıkarmaya başlamış ve nihayetinde katırların yükü olan fincanlar hep kırılmış. Fincanları kırılan katırcılar, katırları ürküten mezarı açmışlar ve bizim garibi mezardan çıkartmışlar. Sonrası malum…  Bizimkini çıkartıp iyi bir dövmüşler. Garibim yediği dayağın acısı ile doğru köyün yolunu tutmuş. Tabi köylüler bir heyecanla beklemektedirler. Yara bere içerisinde köye gelen öbür dünya habercisine sormuşlar.

            “Öbür dünyada ne var ne yok?”

            Garibim, canını dişine takarak;

            “Hiç sormayın arkadaşlar, fincancı katırlarını ürkütmezseniz hiç bir şey yok.”

            Nerden geldi şimdi bu fıkra aklıma? Valla ne bileyim. Fincancı katırlarının ürktükleri konusunda bazı duyumlar aldım da…

            Eeeee ne yapalım. Vatan sağ olsun.

            Fincancı katırlarının kulakları çınlasın.