DEĞİRMENCİ ABİDİN EMMİ'Yİ DÜŞÜNDÜM!

DEĞİRMENCİ ABİDİN EMMİ'Yİ DÜŞÜNDÜM!

            Saimbeyli de Tepe Mahalle’de gördüm çanak yapılmış o taşı. İlk görüşte dikkatimi çekti. Yaklaşıp ona hemen fotoğrafladım. Benim o taşı fotoğrafladığımı gören bir genç yanıma yaklaşıp:

            -Dedem yapmış o taşı hocam, dedem yapmış, dedi.
            Ve ilave etti.

-Bilirsiniz benim dedem Değirmenci Abidin’di. Kendi değirmenin taşını kendisi yapardı.

Bilmez miyim? Saimbeyli küçücük yer, herkes bir birini bilir ama ben Abidin Emmi’yi çok iyi bilirdim.
            Genç:
            “Dedem Değirmenci Abidin’di” derken aldı beni taa çocukluğuma götürdü. Düşündüm de yıllar ne çabuk geçiyor. Daha dün gibi gözlerimin önünde belirdi Abidin Emmi.
            Abidin Emmi’de değirmenciydi, benim babamda. Değirmenlerimiz de birbirine yakındı. Yemek vakitleri babama azık götürürdüm. Tabi giderken de Abidin Emmi’nin değirmenin önünden geçerdim. Her geçtiğimde Abidin Emmi’nin bir şeylerle uğraştığını görürdüm. Değirmenin yanına yaptığı demirci dükkânında körük çeker, çekiç sallardı. Hem değirmenle uğraşır hem de demir işleri yapardı. Ben vakit buldukça onun yanına uğrayıp körük çekmeyi isterdim.
            “Körük” dedim de aklıma düştü. Sahi siz hiç körük çektiniz mi? Eminim şimdi çoğunuz bana “körükte neymiş?” diye soracaksınız. Haklısınız da, körük çok gerilerde kaldı. Hele körük çekmek daha da gerilerde

Ben bayılırdım körük çekmeye. İsterdim ki babam dişalarımızı sık sık Abidin Emmiye yollasın. Abidin Emmi bizim dişalarımızı körüğün üflemesi ile yanan kömürün üzerine yatırsın. Ben de körük çekeyim.

            Of, yine bir kelime çıktı ağzımdan. Ben size şimdi “dişayı” nasıl anlatayım. Siz hiç değirmen taşı gördünüz mü? Hani buğdayı ağzına verdiğinizde onu un edip size ikram eden değirmen taşını… İşte o taş var ya, buğdayı un edeceğim diye birbiri üzerinde döner durur. O her döndüğünde buğday una dönüşür. Zaman gelir taşında dişleri buğdayı un edemez olur. Onu dişalamak gerekir. Yani taşın dişlerini keskinleştirmek gerekir. Onu da ancak iki tarafı yassı ve keskin çekiç gibi bir aletle yaparsınız. İşte o aletin adı “dişadır” tabi dişayı taşa vurdukça bu defa da dişanın dişleri kesmez olur. İşte o zaman bana gün doğar. Çünkü körük çekeceğim ya, dişaları kaptığım gibi Abidin Emmi’nin değirmeninde soluğu alırım.

            Abidin Emmi beni görünce hafiften bir gülümser. Ama:
            -Şimdi işim var. Sen dişaları oraya bırak, sonra gelir alırsın, demeyi de ihmal etmez.

            Ben hemen Abidin Emmiye:

            -Olmaz Abidin Emmi! Babam acele yaptır getir dedi, derim.
            Kıramaz beni Abidin Emmi. Ben geçerim körüğün başına… Başlarım körüğü çekmeye. Tabi ben körüğü çektikçe kömür daha çok yanar. Abidin Emmi ikide bir beni uyarır.
            -Yeter, az çek!

            Aldıran kim. Abidin Emmi körüğe arkasını dönmeye görsün. Başlarım körüğü çekmeye. Kömür kül olur. Küller havaya uçar. Sonra da gelir benim üstümü başımı kül eder. Ama ben aldırmam. Akşam eve geldiğimde anam daha kapıdan girerken:

-Yine Abidin Ağa’nın orda körük mü çekti? der.
            Zaman ne çabuk geçti. Bir gün değirmenimize giderken Abidin Emmi’yi değirmenin önünde göremedim. O ölmüştü. Çok üzüldüm. Abidin Emmi’nin ölümüne mi, yoksa körük çekemediğime mi pek bilemiyorum ama Abidin Emmi öldükten sonra o değirmene yıllarca uğramadım.

            Şimdi gördüğüm o taş bana Abidin Emmi’yi hatırlattı. Kendi işini kendisi yapardı o… Geride bilek ve beyin gücü ile çanağa dönüştürdüğü, oyulmuş taşı görünce dünyada bir eser bırakmadan gidenler geldi aklıma.

            Sahi, bir düşünün bakalım, sizin giderken bu dünyada bırakacağınız bir eseriniz var mı? Bakıp da sizi hatırlayanlar olsun!