ANA YÜREĞİ

ANA YÜREĞİ

            Bu sözü o kadar çok kullanırız ki, sanki sıradan gibi gelir bazen bize… “Ana Yüreği” der geçiştiririz. Anladığımızı sandığımız anlarda bile, anlama kabiliyetimiz “ana yüreğini” anlamaya yetmez gibi geliyor bana… Ancak o yürek olmak gerekir. Ancak ana olmak gerekir.      Kaç yıl önceydi tam hatırlamıyorum. Ben bıyıkları yeni terlemeye başlamış, delikanlı çağlarımdaydım. Rahmetli anamla birlikte değirmenci babamın değirmenine gidiyorduk. Yürüdüğümüz yolda yol yapım çalışması vardı. Yol yapan kişiler yeterli tedbiri almamış olacaklar ki biz her şeyden habersiz yolumuza devam ediyorduk. Yol inşaatına o kadar yaklaşmıştık ki birden dinamitler patladı. Ne yapacağımızı şaşırmıştık. Taşlar üzerimize doğru geliyordu. Kucağıma alsam taşıyacağım kadar ufak bir bedene sahip olan anam adeta devleşmiş beni kollarının arasına almaya çalışıyordu. Üzerimize yağmur gibi gelen taşlardan beni korumak için bana kol kanat geriyordu.

            Bilmem bu davranışı hangi kelime ile anlatırsınız. Ya da o duygulara nasıl bürünürsünüz. Bana kalırsa bu duyguyu anlatmaya bütün kelimeler aciz kalır. İşte ana yüreği budur.

            Evlat ananın bir parçası olduğundan mıdır, yoksa yüce rabbimin ona verdiği kutsiyetten midir, nedir bilmiyorum. Ama ana yüreği farklı bir şeydir.

            Yine hatırıma düştü. Bir trafik kazası geçirmiştim. Arabamla şarampole düşmüştüm. O anda rahmetli anam evde oturduğu yerde uyukluyormuş. Uykusundan fırlayarak uyanmış. “Eyvah! Oğlum uçurumdan gitti. “ demiş. Birkaç saat sonra eve vardığımda anam kapıda karşıladı. Hiçbir şeyden habersiz...

            “Oğlum bir şeyin var mı?” dedi.

            “Acı haber ne çabuk geldi?” dedim.

            Oysa benim kaza geçirdiğim anında anama ayan olmuştu.

            İşte ana yüreği budur.

            Şimdi bu hatıralar durup dururken nereden aklıma geldi dersiniz. Durup dururken hiç bir şey akla gelir mi? Mutlaka bir şey bahane olacak ve hatıralarınız depreşecek.

            Efendim, yaşadığım yeri bilenler bilir. İş yerim evime 2 km uzaklıktadır. Her gün sabah erken saatlerde mezarlıktan geçerek işime giderim. Fatiha yollamadan gitmekte hiç âdetim değil. Bu sabah yine erken saatlerde görevime gidiyordum. Mezarlığa yaklaştım. Karşımdan bir kadın geldi. Yaşı 65. Görünce içim cız etti. Nasıl etmez ki. Gördüğüm kişi birkaç gün önce Şırnak’ta teröristlerce girdiği silahlı çatışma sonuncunda şehit olan Şehit Jan. Uz. Çvş. Muhterem YAĞBASAN’ın annesinden başkası değildi.

İçim sızladı vallahi. Evine 3 km uzaklıktaki oğlunun kabrine sabahın erken saatlerinde yürüyerek gelmiş. Oğlunun kabri başında bilmem ne kadar gözyaşı akıtmış. Bilmem ne kadar dualar etmiş. Bilmem ne kadar evlat acısını yüreğinde hissetmiş. Gelin de üzülmeyin. Gelin de defalarca isyanınız tavan yapmasın. Gelin de içiniz burkulmasın. Gelinde bu ananın karşısında küçüldükçe küçülmeyin. Sizi bilmem ama ben kahroluyorum. Şu yazıyı yazarken bile ellerimin titrediğini görüyorum.

Bu ne Allah aşkına… Ne olacak bu işin sonu? Analar evlatlarını kabrinde mi ziyaret edecek? Bu terörü durduracak irade kimsede yok mu?

Gelin yine ben susayım. Ateş düştüğü yeri yakıyormuş. Diğerleri hep laftan ibaret... Kim ne derse desin.  Şundan çok eminim. Hiç kimsenin yüreği evladını kaybeden ana yüreğinin hissettiklerini hissetmez. İşte o ana yüreğinin önünde saygı ile eğiliyorum.