DAR HANE ÇORBASI VEYA PADİŞAH

DAR HANE ÇORBASI VEYA PADİŞAH

Yavuz Sultan Selim’i herkes “yavuzluğu” ile bilir. Onun, halim selim ve inançları sağlam bir padişah olduğu, ön plana çıkmaz. Koca Yavuz, bu yönü ile anlatılmış olsaydı, eminim ki mezarı türbeye dönüşürdü. Kimlerin mezarı türbeye dönüşmedi ki! Bizim konumuz bu değil. Dönelim Yavuz Sultan Selim’e…

Yavuz Sultan Selim tebdili kıyafet giyinip halk arasında dolaşmayı seven padişahlardan birisidir. Hele ramazan aylarında her gün tebdili kıyafet, halkın arasında dolaştığı rivayet edilir. Tabi şimdiki devlet büyükleri gibi bir basın ordusu ile değil. Yalnız başına, ya da yanında veziri Hasan Can ile birlikte.

Yine aylardan Ramazan, yine günlerden güzel bir gün… Yine Yavuz Sultan Selim tebdili kıyafet, yine Hasan Can tebdili kıyafet. Şehrin ara sokaklarında dolaşıyorlar. Akşam iftar vaki yaklaşmakta… Adet ettiği gibi, hangi evin önünden geçerken Ezan-ı Muhammedi ye okunursa, ya da iftar topu atılırsa, o hanede iftarını açar.

O gün epeyce bir, şehrin kenarlarına doğru açılmışlar. Şehrin bitimine birkaç ev kala iftar vakti olmuş. Top sesini duydukları kapının önünde çivi gibi çakılmışlar. Yıkılmaya yüz tutmuş bir hane. Çalmışlar kapıyı. Yaşlı bir adam, tanrı misafirlerini evine buyur etmiş. Vakit iftar vaktidir ya sofra da hazırmış. Sofrada sadece bir tas çorba… Çalakaşık içmişler hep birlikte. Yemekleri az olduğu için, ev sahibi ezilip büzülüyormuş. Yavuz Sultan Selim ile Hasan Can da kaşıklarını yarım yarım daldırarak içiyorlarmış. Gelen misafirlerin kim olduğunu bilmeyen av sahibi, yine de hürmette kusur etmiyorlarmış. Hasan Can bir ara boş bulunuvermiş.

“Çorba ne güzel değimli Sultanım?” der. Yavuz kaşlarını çatar ama laf ağızdan çıkmıştır. Ev sahibi iyice telaşlanır. Misafiri Koca Osmanlı Sultanı Yavuz Sultan Selim Handır. Yavuzluğu ile de ün salmıştır. “Ya bizim bu fakir çorbasını beğenmezse?” diye kaygı etmektedir. Yavuz bu hali hemen sezinler.

“Çok güzel olmuş, Hasan Can! Bu çorbanın tarifini alalım, sarayda yaptıralım. “der.

Ev sahibi;

“Bu dar hane çorbasıdır Sultanım. Bunu bizim gibi fakirler içer. Saraylara yakışır mı?” der.

Yavuz Sultan Selim;

“Hayatımda içtiğim en güzel çorba budur,” diye cevap verir.

O günden itibaren dar hane çorbası her yerde kullanılır. Dar hane çorbası, zaman gelir tarhana çorbası olur. Bu gün bizlerin kullandığı tarhana çorbası, Yavuz Sultan Selim’in bir armağanıdır.

“Yavuz Sultan Selim” dedim de aklıma geldi. Devlet adamı olmak kolay değildir. Her hareketiniz kontrol altındadır. Hem bu dünyada, hem öbür dünyada sorumluluğunuz vardır.

Bizim Behlül, bir gün bakmış padişah koltuğu gözlerine güzel görünüyor. Koltukta da oturan yok. Fırsat bu fırsat deyip, Harun-u Reşidin koltuğuna oturmuş. Sen misin oturan. Muhafızlar yetişmiş tekme tokat Behlül’ü koltuktan indirmişler. Behlül’ün üstü başı darmadağın bir kenara çekilmiş başlamış ağlamaya. Durumu Harun-u Reşit haber almış. Koşmuş kardeşi Behlül’ün yanına;

“Etme kardeşim. Ağlama. Seni çok mu dövdüler?” diye sormuş.

Behlül;

“Ben kendime ağlamıyorum. Sevgili kardeşim, senin haline ağlıyorum.”

Harun-u Reşit;

“Benim halimde ne var ki?” diye sorar.

Behlül;

“Ben şu koltukta iki dakika oturdum. Bir ton dayak yedim. Sen yıllardır oturuyorsun bunun hesabını öbür dünyada nasıl vereceksin.”

Ne dersiniz. Hesap vermek kolay mı acaba?