TARHANA BEKÇİSİ
Cuma
namazından çıkmıştım. İlçemizin merkez camisinin hemen yanındaki parkta bir
büyüğüme rastladım. Hani Beni görür görmez;
“Nasılsın tarhana bekçisi?” dedi.
Gülümsedim.
Aklıma anam geldi. Rahmetli anamın tarhana yaptığı yıllar.
Her bahar obruk yaylasına
çıkardık. Yaylaya bir çadır kurardık. Birkaç ineğimiz olurdu. Yayla bizim için
özgürlük demekti. Elimizde sapan; kuşları kovalamak, çocukluğumuzun en güzel
eğlencesiydi. O zamanlar obrukta yalnız biz olmazdık. Çukurova’nın sıcağından
kurtulmak isteyenler yaylaya kaçarlardı. Çünkü Çukurova çekilmezdi o zamanlar.
Klima yoktu. Buzdolabı yoktu. “Yandı Çukurova yandı” diye türküler söylenirdi.
Yanan Çukurovalı çoğu zaman dağlara sığınırdı.
Obruk yaylamıza o yıllar
en az 150-2000 çadır kurulurdu. Kasabı, manavı, kahvehanesi, sohbet çardakları
olurdu.
Rahmetli anam
ineklerimizden elde ettiği yoğurdu katık yapar, katık tarhana olurdu. Tarhana,
yöre insanımızın en sevdiği yemeklerdendi. Bildiğim kadarı ile tarhana; dar
hane çorbasının adıydı. Rahmetli anam katıkla dövmeyi yoğurduktan sonra günde
kuruması için bir beze sererdi. Tarhananın hırsızı çok olur. Kurtlar, kuşlar ve
bütün haşaratlar sergideki tarhanadan bir parça almak için yarışırdı. Yalnız
haşaratlar mı, çocuklar sergide kuruyan tarhanadan yürütmeye bayılırdı. Onun
içinde her tarhana sergisi bekleyen bir çocuk olurdu. Tarhananın en zararlı
hırsızı kargalardır. Herkesten sergiyi korursunuz ama o kargalar yok mu, kaşla
göz arasında bakmışsınız sergiden tarhanayı kapmış ve kanatlarını sanki sizinle
dalga geçer gibi sallayarak havalara yükselmiş.
Bana “Ne yapıyorsun
tarhana bekçisi?” diye hitap eden değerli büyüğüm kıvrak zekâsı ile adeta beni
imtihan etmeye başladı.
Onun o güzel ve nükteli
yaklaşımına “Ne yapayım abi, kargaları ürkütüyorum” dedim.
“Kargaların ürktüğünü
görüyorum. Yakından da takip ediyorum. Bir ben değil herkes tarhana bekçisini
konuşuyor şimdi”
“Ne yapayım abi, sen
tecrübeli adamsın… Tarhanadan mı vazgeçeyim, bekçilikten mi kaçayım?”
“Bak dinle!” dedi
büyüğüm...
“Tarhana bekçiliği zor
iştir. Kargaları bir türlü doyuramazsın. Tarhananın tamamını versen bile
kargalar senin gözlerini oyarlar. Sadece
vicdanının sesini dinle… Çocuklarına yedireceğin tarhanaları kargalara ikram
etme.”
Söz yerinde ağırdır.
Şükranlarımı arz ederim değerli büyüğüm… Tarhana bekçiliğine devam…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder