KADIN ÖLÜYOR, KADIN!

KADIN ÖLÜYOR, KADIN!

Büyüklerimiz çocukluğumuzda kısadan hisse anlatırlardı. Kıssadan hisse almayı demek ki bilen bir çocukmuşum ki o kıssalar hep kulağıma takılır kalır. İstedim ki bu gün o kıssalardan birini sizlerle paylaşayım.

Atalar söz misal diye söze başlarlar ya, biz de söz –misal diye kıssamıza başlayalım.

Efendim, diyelim ki kıssamız ormanlık bir dağ kasabasında geçiyor. Diyelim ki kıssanın kahramanları Deli Ahmet ile Cin Yusuf… Ve yine diyelim ki, bizim deli Ahmet memleketinin dağlarında iki ineği ve hamile eşi ile yaylaya çıkmışlar. Diğer yandan Cin Yusuf binmiş kır eşeğine bir yük odun getirmek için aynı dağa oduna gitmiş…

Cin Yusuf meşe odunlarının en güzellerini itinalı bir şekilde balta ile kestikten sonra odunları eşeğe yüklemiş. Eeee eşektir, ne yüklersen götürecektir. Atalar derler ya, sen eşek olursan yük vuran çok olur diye. Eşek, kıçına iki de değnek yedikten sonra anıra zırlaya düşmüş yollara. Cin Yusuf’un keyfi yerinde, dolamış birde deli tütünü, başlamış hayal kurmaya… Bir yük meşe odunla kazaya varacak. Meşe odunun alıcısı çok olur. İyi de bir fiyata satacak. Aldığı para ile değme ağalara nispet edercesine kendine bir ziyafet çekecek…

Hayalde güzel hayal ha… İşte tam bu arada bizim Deli Ahmet’in hanımının doğum sancısı tutar. Ailede bir telaş başlar. Dağ başında ne yapacaklarını şaşırırlar Ahmet, hanımını sırtına alır, düşer yollara. Bir süre sonra dayanır gücü kalmaz. Arkalarından Cin Yusuf odun yüklü eşeği ile türkü söyleye söyleye yetişir. Cin Yusuf’un geldiğini gören Deli Ahmet adeta bayram eder.

-Seni Allah gönderdi Yusuf gardaş, kul sıkışmazsa Hızır yetişmezmiş, aman bizim derdimize çare ol...

-Derdin nedir gardaş?

-Valla hanımın doğum sancısı tuttu. Tez elden garıyı ebeye götürmezsek garıdan da uşaktan da olacağız.

-Eeee

-Derim ki şu senin eşekteki odunu buraya indirelim, benim garıyı senin merkebe bindirelim.

-Peki, benim odunum ne olacak.

-Sen bu odunu kazaya götürüp ne edeceksin.

-Satacağım.

-Hah şimdi oldu. Bu odunun parasını ben vereyim. Odunu satın alayım. Odunun yerine benim avradı bindirelim. Avratta kurtulsun uşak da.

-Kazada satacağım fiyatı verecek misin?

-Verecem gardaş. Hem de peşin.

-Ver bakam.

-Ne kadar gardaş. Al peşin.

Deli Ahmet Cin Yusuf’un istediği parayı verir. Eşekten odunu indirirler. Eşeğe hamile kadını bindirirler. Tam eşeğe çöh! Diyecekler ki Cin Yusuf’un cinliği tutar.

-Ahmet gardaş sen deli aklınla beni mi gandırıyon.

-Ne gandırması gardaş.

-Şimdi sen odunu aldın. Odunu buraya bıraktık. Bana parasını da verdin. Garıyıda merkebe bindirdin. Kazaya da gidiyok. Peki, benim odunum ne olacak?

-Gardaş ben odunu aldım. Parasını ödedim. Odunu bırak garı ölüyor. Hadi eşeğe çöh de!

-Demem gardaş. Her şeyi anladım. Ama benim odun ne olacak?

-Gardaş odunu ben aldım. Garı ölecek. Hadi eşeğe çöh de!

-Gardaş her şeyi anladım. Ama benim odunum ne olacak?

Kavga büyür. Kadının doğum sancısı artar. Karnındaki uşak başlar kadını tepiklemeye. Kadın can havli ile bağıra bildiği kadar bağırır. Duyan kim? Cin Yusuf tutturmuş odunum da odunum.

-Garı ölüyor Cin Yusuf!

-Odunum ne olacak Deli Ahmet?

-Garı ölüyor Cin Yusuf!

-Odunum ne olacak Deli Ahmet?

-Odununda gara yere girsin… Sen de gara yere gir… Merkebinde yere girsin… Garı ölüyor garı. Karnında uşak ölüyor! Gelecek ölüyor! Millet ölüyor! Milletttttttttt!

Sorun nasıl çözüldü bilen yok. Odunum da odunum diyen zihniyet her dönemde vardır. Ahmetlerin adı neden “deli” olur ki? Odunum da odunum diyen zihniyetler olduğu sürece bu dünya daha çok Deli Ahmetler yetiştirir.

Ha bu arda aklıma bizim Deli Necati geldi. Onun hikâyesini de size başka zaman anlatırım. Ama az ipucu vermekte fayda var.

Benim yaşıtların Deli Necati’yi çok iyi bilirler. Nasıl bilmesinler ki, bizim Deli Necati her sabah mesai ile birlikte hükümet konağının önünde bir aşağı bir yukarı olta atardı. Tam hükümet konağının önüne geldiğinde başını hükümet konağına çevirir avazı çıktığı kadar bağırırdı.

“Müdürrrr müdürrrrrrrrrrrrrrrrrr…. Gara yerlere girsice müdürrrrrrrrrrrr…”

Bizim Deli Necati ömrü billâh “Müdürrrrr, müdürrrrr” diye diye öldü gitti.

Şimdi düşünüyorum da Necati’yi deli eden müdür kimdi?

“Odunum da odunum!”

“Müdürrrrrrr, müdürrrrrrrr!”