CENNET BİR ALTIN

CENNET BİR ALTIN

Şaşırdınız değil mi? Bir altına cennet mi olur? Olur mu?  Bilmem… Yine Behlül’e konuk olmak istedim. Onun deryasında boğulmak zor ama biz biraz kulaçlayalım. Bu cenneti ben değil, Behlül satıyor bir altına.

Şimdi bana diyeceksiniz ki “bu Behlül de nereden çıktı?” Haklısınız. Size önceden Behlül’ün kim olduğunu söylemeliydim. Yoksa herkesin aklına şu son günlerde televizyon ekranlarında boy gösteren meşhur dizinin yakışıklısı Behlül çağrışımı olacaktır. Genç kızlarımız biraz kusura bakmasınlar ama benim anlatacağım Behlül o Behlül değildir. Benim anlatacağım Behlül, Abbasi hükümdarı Harun-u Reşit’in kardeşi, saflığın timsali aziz insan Behlül Danedir. Neyse biz konumuza dönelim.

Günlerden bir gün… Hava güzel mi güzel... Abbasi halifesi Harun-u Reşit’in sarayının bahçesi cennet güzelliğinde. Orta yerde muhteşem bir havuz… Behlül, havuzun etrafında bir şeylerle uğraşmaktadır. Sarayın penceresinden sultan, Behlül’ü seyretmektedir. Yanında onlarca cariye... Ya da sultanın arkadaşları… Bir şeytan girer içlerine. Behlülle dalga geçmeyi düşünürler. Gülüşerek, eğlenerek, oynayıp, zıplayarak Behlül’ün yanına gelirler.

Sultan sorar.

-Behlül, bu çamurlarla ne yapıyorsun?

Behlül, yüzlerine bile bakmadan;

-Cennet yapıyorum.

Çamurdan cennet! Hiç olacak iş mi? Hanımlar bu fırsatı kaçırır mı? Başlarlar eğlenmeye.

-Eeee, kaç paraya satıyorsun bu cennetleri?

Gülüşmeler, dalga geçmeler hüküm sürer sarayın bahçesinde. Herkes güler. Herkes eğlenir. Biri hariç. O cennetlerini yapmakla meşguldür. Bir taraftan cennet yapar. Diğer taraftan cevap verir.

-Her biri bir altın!

Pazarlıklar başlar. Behlül, inmez bir altından aşağı. Razı olur Sultan. Alır bir çamurdan cennet. Götürür sarayın en güzel odasına, bir sehpanın üzerine koyar.

Akşam olur. Halife Harun-u Reşit gelir. Bakar sehpanın üzerinde bir çamur.

-Bu nedir?” diye sorar.

Sultan;

-Behlül’den aldım. O cennetmiş. Hizmetkârlara atın o çamuru demeyi unutmuşum. Kusura bakma Bey, der.

Halife,

-Kaç altın verdin buna?

Sultan, halife kızacak diye korkar. Ezile, büzüle;

-Sevindirmek için bir altın verdim.

Halife çamur parçasını eline alır.

            -On altın versem, bunu bana verir misin?

Sultan sevinir. Kısa günün kârı çok da güzeldir. Kafasından bir hesap eder. Bir altına alıp, on altına satıyorsun… Ne güzel ticaret… Tereddütsüz on altına satar.

Halife der ki,

-Ne kadar alırsan, her getirdiğine on altın veririm.

Sultan sevinir. Bundan kolay ne var ki. Yarın ben yine alırım.

Ertesi gün olur. Behlül yine cennet yapmaktadır. Sultan koşarak yanına varır.

-Behlül, bana birkaç tane cennet satsana…

Behlül,

-Elimde bir tane var. Onu satayım.

Sultan, bir altın uzatır. Behlül, manalı manalı gözlerine bakar.

Bunun bedeli, bin altın.

Sultan neye uğradığını şaşırır.

-Nasıl olur Behlül, dün bir altına almıştım.

-Bu böyledir sultanım. Sen elindeki cennetin kıymetini bilmedin. Dün birdi, bu gün bindir.

Sultan ne dedi? Bilemiyoruz. Ancak, bedavaya verdiğimiz ne cennetler var bir düşünelim. Bir çatık kaşa, bir acı söze, üç beş kuruşluk menfaate… Ne cennetler verdik acaba?

Bir altına verip, bin altına alamayacaklarınızı bir düşünün…

            Kim bilir aklınıza neler gelecektir. Kim bilir hangi değer yargılarımızı bedavaya verdik de dün kölemiz gibi duranlar bu gün bizlere hükmetmeye çalışıyorlar? Ben zaman zaman düşünürüm, bizim gibi kaybederken kazandığını sanan başka bir millet var mı acaba? Hep aklıma koca Osmanlı Devleti gelir. Üç kıtaya hükmeden bir imparatorluktan sadece Anadolu’yu kurtaran bizler ona bile sevinmedik mi?

Cennet şimdi bin altın beyler. Bir zamanlar sınırlarımızda olan Balkanlara, orta doğuya elimizi kolumuzu sallaya sallaya girerken, oralara valiler görevlendirirken, şimdi Hicaz’a pasaportla gidiyoruz. Osmanlı padişahı 2.Abdülhamit’in tapulu mülkü Musul ve Kerkük’de eşkıya hükümran oldu.

İçim sızlıyor ama söylemek zorundayım. Cennet şimdi bin altın. İnşallah fiyatı daha yükseklere çıkmaz.