ORDA BİR YER VAR UZAKTA…

ORDA BİR YER VAR UZAKTA…

Bir Anadolu türküsüdür bilirsiniz… Yanık yanık söylenir.  Anadolu kokar. Ardıç, meşe, çam kokar. Yüreğinizi söker götürür. Ahmet Kutsi Tecer’in yüreğinden dökülmüş önceleri. Sonra benimsemiş Anadolu insanı… Türkü olmuş. Köy türküsü. Köyü olanlar, köyde yaşayanlar bir başka benimsemiş o türküyü…

Her yürek her türküyü her yerde çağrıştırmaz. Bir sebep olacak. Sizi oralara götüren bir benzerlikler olacak. Biraz da yüreğiniz sızlayacak. İşte o zaman anlayacaksınız türkünün anlamını.

Ilgaz dağlarını görmeden anlamazdım;

“Ilgaz Anadolu’nun

Sen yüce bir dağısın.

Baharda yeryüzünde

Bu cennetin bağısın.

Yalçın kayalıkların

Göklere yükseliyor

Senin dumanlı başın

Bulutları deliyor”

Sonra gittim Ilgaz’a… Kalem gibi göğe yükselen ağaçları görünce şairliğimden utandım. Ne güzel demiş şair “Ilgaz Anadolu’nun Sen yüce bir dağısın.”

O dağ Ilgaz’dı. Bu defa yolum başka bir dağa düştü. Toroslarda bir yer işte. Bildiğim yeri bir daha bilmek istedim. Gördüğüm yeri bir daha görmek. Bu defa gözlerim belki başka bakar. Her baktığında ayrı görmek ne güzel…

Günlerdir kafamı meşgul ediyor. Gitsem mi gitmesem mi? Giderim dilim durmaz. Gitmem yüreğim bırakmaz. Dostlar da gel demiş, gidelim demiş. Gidilmez mi?

Bindik eski model bir arabaya, düştük yollara.  Doğru ya, dağlara gideceğiz. Sevgili Hasan Ay şoförümüz. Ulviye Ay yazarımız. Ben, işte bana da gezer dersek yeridir. Ver elini dağlar, dereler, yeşil vadiler, Göksu Irmağı ve susuz topraklar.

Bir şiir yazmıştım Anadolu Toprakları diye. Detaya ne gerek var, şiirde anlatmıştım zaten bazı detayları. Bakın neler demiştim.

Tezek kokuyordu Anadolu toprakları
Ter kokuyordu emek
Bunca alın teri
Bir lokma ekmek.
O da aslanın ağzında
Almak için aslan olmak gerek.

Hasret kokuyordu Anadolu toprakları
Yamaçlar kıraç
Dizilmişti yol kenarlarına çocuklar
Ekmeğe muhtaç
Su istiyordu boz renkli topraklar
Bakraç bakraç
Boynu bükük Fadime Nine
Mahcup bir eda ile
Sesleniyordu yığınlara;
“Bir yudum derman, bir parça ilaç”

Toz kokuyordu Anadolu toprakları
Kıvrım kıvrım
Öbek öbek yükseliyordu tepeler
Bir yeşil dala hasret
Açmış avuçlarını Hasan Emmi
Rahmet istiyordu rahmet

Çam kokuyordu Anadolu toprakları
Yeşilin en güzeli ilmik ilmik işlenmişti
Bir gelin oyasına
Desen desen halılar mazi doluydu
Oyulmuş kayalar, tırnakla kazınmıştı
Anadolu da tarih kanla yazılmıştı.
Baygın bakıyordu hörgüçlü develer
Semerli eşekleri güneş yakıyordu
Bir yanda yağmura hasret topraklar
Bir yanda ırmaklar delice akıyordu

Bir garip kervan geçti zaman tünelinden
Bir güneş bekliyordu.
İçimiz kan ağlasa da ;
Dosta- düşmana karşı
Yanaklarımız gülümsüyordu
Bir gül açarken gönül bahçelerinde
Bir nesil ölüyordu.
Bir de bereketli topraklar;
Memleket türküleri söylüyordu.

İşte o memleket türkülerinden bir tanesi uzaklarda olan bir köyümüzü anlatıyordu.

“Orda bir köy var, uzakta
O köy bizim köyümüzdür.
Gezmesek de, tozmasak da
O köy bizim köyümüzdür.

Orda bir ev var, uzakta
O ev bizim evimizdir.
Yatmasak da, kalkmasak da
O ev bizim evimizdir.

Orda bir ses var, uzakta
O ses bizim sesimizdir.
Duymasak da, tınmasak da
O ses bizim sesimizdir.

Orda bir dağ var, uzakta
O dağ bizim dağımızdır.
İnmesek de, çıkmasak da
O dağ bizim dağımızdır.

Orda bir yol var, uzakta
O yol bizim yolumuzdur.
Dönmesek de, varmasak da
O yol bizim yolumuzdur.”

O yolda gidiyoruz. Kıvrım kıvrım. Toz olmaktan kurtulmuştuk artık. Grup yoluydu. Asfalta dönüşmüştü. Gerçi kışın asfalttan eser kalmaz ama olsun, şimdi her an mıcırlar bizi savurur, aracımız yoldan çıkar kaygısı yaşasak da yolumuz asfalttı. Yapılmasına sebep olanlara dua ettik.

Saimbeyli çok gerilerde kalmıştı. Geldiğimiz yer Değirmenciuşağı Köyü’ydü. Köye yaklaştığımızda yazarımız Ulviye Hanım eşi Hasan Bey’den rica etti.

“Durur musun, hocama evi gösterelim.”

Durduk bir yarmanın sırtında… Ulviye Hanım bir gün öce yürüyerek gittiği karşı dağın eteklerindeki bir evi bana gösteriyor.

“Hocam, işte Hatice Hanım’ın evi karşıda sağ tarafta görünen ev. Bir saat yürüdük belki eve ulaşmak için. Yol yok… Patika bir yol. Yanımızda kızım Ece’de olunca yol uzadı. Allah yardım etsin orda yaşayana!”

Evet, Allah yardım etsin orda yaşayana!

Sığındığımız tek güç, hep ona sığınırız sıkıştıkça. Yine sığındık sana Yüce Rabbim… Oysa sen bizi yaratırken “Eşrefi mahlûkat” olarak yaratmıştın. Yaratılanların en üstünü, af et bizi… Yol götüremediğimiz evlerin kaygısını çekmeyiz. Bir bahaneye sığınırız işte. Ya orman geçit vermedi deriz, ya dozer gelmedi. Hiç bir şey bulamazsak “Gelip kimse bir şey demedi ki…” Hep birileri gelip kapımızda ağlasın diye bekler dururuz. Gücümüz artacak belki de başkaları gelince…

“Evet” diyorum Ulviye’ye… “Ben oraları biliyorum. 1976 yılında oraya yürüyerek gitmiştim. Aradan yıllar geçmiş. Demek hala yol gidememiş.

Dalıyorum giden yıllara… Dile kolay, 33 yıl. Her yıl on metre yapılsaydı? Boş ver… “Yapılsaydı?” olmuyor işte. Yapılmıyor işte! Yapılmaz da…

Biniyoruz tekrar arabamıza, köyün içerisinden geçerek tırmanıyoruz dağlara… Gittiğimiz yer yine aynı köyün bir başka mahallesi. Mahalle köye 7 km uzaklıkta. Dağın tepesine tırmanırken sağda başıboş akan bir çeşmeden avuçlarımızla kana kana suyumuzu içiyoruz. Belki de akarken gördüğümüz son çeşme..

Bir düzlüğe çıkıyoruz. Asfalt yolumuz bitiyor. Tozlu, taşlı ve hayatın farklı bir sayfasını gösterten ve  ardıç ağaçlarının arasında otlayan; eşekler, atlar, koyunlar, keçiler, inekler, tavuklar ve yaban hayat bize bağrını açıyor.

Atının üzerine yüklediği su bidonları ile evinin su ihtiyacını gidermeye çalışan kadın güneş yanığı gözleri ile bizleri izliyor. Uzaktan fotoğrafını çekiyorum.

O gerilerde, arkamızdan bize baka kalırken  biz gitmek istediğimiz eve doğru yol alıyoruz. Bir yere vardığımızda Hasan arabayı sağa, tarlanın içerine çekiyor. Ekin biçilmiş, kısa ve kuru sapların üzerlerine iniyoruz.

Yolun diğer tarafında ardıç ağaçlarının  arasına yapılmış evi gösteriyorlar. Buna benzer evlere eskiden “huğ” derdi babalarımız.  Ev yerine “dam” da derlerdi. Ben, “ dam ya da huğ” desem kim anlar ki. Ev diyelim gitsin. Ardıç ağaçlarının duldasına, ardıç ağaçlarından yapılmış eve doğru yaklaştığımızı fark eden ev sahibi Hatice Bacı hızlı adımlarla bizleri karşılamay geliror. Yanımızda götürdüğümüz üç-beş poşeti elimizden alıyor.  Anadolu kadınının bütün güzel özellkilerini taşıyan misafirperverliği ile bizi evine buyur ediyor. Elimdeki fotoğraf makinesi ile onun her davranışını fotoğraflamaya çalışıyorum.

Evin önünde düzenlenmiş oturma yerine serilmiş çulun üzerine minderler yerleştiriyor. Arkamızı yaslayacak yastıkları da getirdikten sonra önce ben oturuyorum. Elimdeki fotoğraf makinemi Ulviye Hanım’a veriyorum.

“Çek bakalım bir fotoğrafımı. Bu gün köy ağası ben olayım.”

            Köy ağası gibi kurulduğum yer minderinde fotoğrafım çekiliyor. Ben de bir fotoğraf çekimi kadar da olsa ağalığın keyfini çıkartıyorum.

Evin hanımı Hatice Bacı gelen misafirlerini rahat ettirmek adına perme perişan oluyor. Onun rahat olmasını sağlamak için elimden geldiği kadar doğal olmaya çalışıyorum. Arada bir şakalar yaptığım anlarda oluyor. Birlikte gittiğim arkadaşlarım da aynı şeklide doğal davranıyorlar. Hatta Hasan köye giderken Adana yöresinin meşhur kara şalvarını giymeyi bile ihmal etmemiş. Elinde tek saçma bir tüfek kuru bir ağacın üzerine diktiği teneke parçasına atışlar bile yapıyor.

Ulviye Hanım ev sahibi gibi davranmak için elinden geleni yapıyor. Ama buna rağmen Hatice Bacı birşeyler eksik olur endişesini yaşıyor. İkide bir;

“Burada hayat böyle hocam, bir kusurumuz olursa özür dilerim,” demeyi de ihmal etmiyor.

Önünde serili kıl çul üzerindeki minderde oturduğum yerden kalkıyorum. Hanımları başbaşa bırakmak istiyorum. Onlar dışarıda sohbet ediyorlar. Hava sıcak olmasa tarlalara gideceğim. Sıcağa bir türlü dayanamayan başımı , koyunların koyu gölgelere kafalarını sokması gibi ben de tavanı ardıç ağaçlarından yapımış ve içerisi çok serin olan tek odalı eve başımı sokuyorum.

İçerisi oldukça serin. Yerde serili yine kıl çullar. Üzerine atılmış yer minderleri. Üst üste yığılmış yataklar. Buğday çuvalları. Çuvallarda esmer buğdaylar. Tavana asılmış; orak, tırpan, ellik, tüfek… giriş kapısının arkasına yapılmış kaplıkta birkaç tane tabak. Bir köşede yiyecekler…  yüksekçe bir yere yerleştirilmiş termos…

Gözlerimle evin içerisini izliyorum. Burası bir yayla evi. Hayvancılıkla uğraşan, yaylada 2-3 ay kalan bütün köylülerin kaldığı evlerin üç aşağı, beş yukarı böyle olduklarını biliyorum

Hanımların sohbetleri kulaklarııma kadar gelirken onları rahatsız etmemek adına yer minderin üzerine uzanıyorum.

Gözlerime bir ağırlık çöküyor. İçimden de kısa bir kestirmek. Ancak ister istemez Hatice Bacı ile Ulviye Hanım’ın konuşmalarını duyuyorum. Hasan sağa sola tek saçma atışı yaparak kendi halinde kalmayı tercih etse de benim kulağım hanımlarda. Çünkü bizim buraya geliş sebebimiz ev Sahibi Hatice Bacı’nın söylediği ağıtları dinleyip notlar almak. O bir yürek kadını. İçinden ne gelirse onu şiire dönüştürüyor. Ulviye Hanım da onun hayat hikayesini dinleyip belki ileride yazacağı bir kitabın kahramanı yapmayı düşünüyor.

Hatice Bacı’nın hayat hikayesini dinliyor. Notlar alıyor. Ona ağıtlar söyletiyor. Resimler çekiyor, ses kayıtları yapıyor. Ancak yörede kullanılan kelimeler ile konuşan Hatice Bacı’nın kullandığı kelimeleri anlamakta zorluklar çekiyor. İşte o anda kelimelerin ne anlama geldiklerini açıklamak zorunda hissediyorum kendimi. Uykumu başka zamana ertliyor ve ben içeriden dışarıda sohbet eden hanımlara kelimelerin anlamalarını açıklıyorum. Bazan kelimeleri açıklamak için dışarıya çıkıyorum.

Ev sahibi bir yandan ağıtlarını ve hayat hikayesini anlatırken diğer taraftan ardıç odunlarını kucağına alarak evin ön tarafında köşe bir yere yapılmış olan ocaklığkta ateş yakıyor. Yanan ateşin üzerine sacayağını yerleştiriyor. Üzerine eski bir ekmek sacı ve onunda üzerine mavi renkli çaydanlığını koyuyor. Bir taraftan çay demleniyor. Ulviye Hanım söylenenleri not alırken, Hatice Bacı vakit kaybettmeden evin içerine bir sofra hazırlıyor. Bizim “acelesi yok, aç değiliz” demelerimize aldırış etmeden sofrayı kuruyor.

Evinde yetiştirdiği tavukların yumurtladıkları taze yumurtaları, kendi koyunlarından elde ettiği tere yağda pişiriyor. O yumurtaları pişiriken soruyorum;

“O yaptığın yemeğin adı ne?”

“Yağda yumurta!”

“Onun başka bir adı olması lazım, anan bu şekilde pişirdiği yumurtaya ne derdi.”

“Haaa, evet” diyor Hatice Bacı; “bu mıkla”

“Hah” diyorum ben. “Bunun yöredeki adı mıkla… yani avrupalılar omlet dediği ve sıcak yağa kırılarak pişirilen yumurtanın adı bizde mıkladır.”

Ulviye Hanım, “ben hiç duymadım” diyor.

“Bir kelime öğrendin kaydet Ulviye!”

Kelimeler kelimeleri takip ediyor. Ulviye Hanım bir çok yeni kelimeyi not defterine kaydediyor.

Yer sofrasında yemeğimizi yemeye başlıyoruz. Menümüzde ardıç alevinde demlenmiş çayımız, tere yağ ile pişmiş yumurtamız, koyun sütünden yapılmış peynirimiz, geçen yıldan kalmış pekmezimiz, doğranmış  yayla dometesi, kuru soğan, ekmek sacında pişirilmiş bazlama ekmeğimiz ve fakir hanede zengin bir huzur ile yemeğimizi yiyoruz.

Hanımlar yemekten sonra sofrayı kaldırıyorlar. Biz erkekler içeride oturup kendi halimizde sohbet ederken bir ara Hatice Bacı eve giriyor. Mutfak olarak kullandığı yerden birşeyler alıyor ve tam kapıdan çıkacağı zaman;

“Anammm, bulaşıkları yıkıyor. Ben yıkardım bacım!” diyor.

“Ulviye Hanım bulaşıkları mı yıkıyor?”

“Evet hocam. Misafir bulaşık yıkar mı?”

Hasanla birlikte bulaşık yıkayan Ulviye Hanım’ı görmek için dışarı çıkıyoruz.

Hasan. “Elbette yıkar,” diyor.

Ben, “Yıkar, yıkar da bu şekilde yıkayamaz,” diyorum.

Ulviye Hanım;

“Hocam işte yıkıyorum. İsterseniz bir de fotoğrafımı çekin,” diyor.

“Bu şekilde ben fotoğraf çekmem. Fotoğraf çekmem için sen de Hatice gibi şalvarını giyeceksin, yazmanı bağlayacaksın, o zaman çekerim.”

Hatice Bacı aceleden bir şalvar buluyor, bir de yazma… Ulviye Hanım onları giyiyor. Tam bizim dağların kızlarına dönüyor ve altına da bir iskembe alarak oturduğu yerden bulaşıkları yıkıyor. Ben de fotoğraflarını çekiyorum.

Ulviye Hanım;

“Aşk olsun Hocam. Ben İzmir’e gittim. Hava Hanım beni feribotla gezdirdi. Siz şalvar giydirip, yazma da bağlatarak yerde bulaşık yıkattınız.”

“Sen hiç merak etme Ulviye, feribota binmekte  iş mi yani, biz seni birazdan eşeğe bindiririz.”

Ardıcın dibinde bağlı ve hazır vaziyette bulunan eşeği gösteriyorum.

Yaptığım espiri anında telefonla İzmir de ikamet eden Hava Köseoğlu’na taşınıyor.

Evin erkeği Hasan, bacanağı, baldızı ve iki kız çocukları geliyorlar. Sivas’ta görev yapan bacanak ve öğretmen baldızını evin sahibi Hasan bizimle tanıştırıyor. Tanıştırdığı kişiler  İnternet üzerinden beni tanıdıklarını söylüyor. Teşekkürlerini ve takdirlerini ifade eden cümleleri sıcak bir sohpetin gelişmesine neden oluyor.

Sohpetin güzelliği devam ediyor ama onların gitmesi gerkiyor. Yolcu ediyoruz. Biz bize baş başa kalınca bu mahalleye Gala (Kale) mahallasi dendiğini, burada bir kale bulunduğunu, eğer yakınlardaysa kaleyi görmek istediğimi söylüyorum. Aklıma bir de memeleketimizin davulcusu rahmetli Hasan Süslü için iki kadının dörtlükler söylediği, onların bu köyde yaşadıklarını bildiğim geliyor. Onların hayatta olup olmadıklarını soruyorum.

Hatice “Eşe Dezze yaşıyor. Hasan, hocamı Eşe Dezze’ye götürsene,” diyor.

Benimde isteğim bu doğrultuda oluyor. Bizim gitmemiz iki hanımın daha rahat çalışmasını sağlayacağını düşündüğümden bir an önce evden uzaklaşmak istiyorum.  Çünkü bir yazar olarak çok iyi biliyorum ki yalnız çalışmak ve konuya tamamen hakim olmak için müsait bir ortama ihitiyaç var. Ben nasıl kalabalık içerisinde ve bir sürü gereksiz konuşmalar arasında notlarımı alma zorluğu çekersem eminim ki yazar Ulviye Ay’da aynı sıkıntıyı yaşayacaktır.

Bir süre arabamızla yol aldıktan sonra Hasan’ın  Eşe Teyze’ye ait olduğunu söylediği evin önünde duruyoruz. Arabamızdan indiğimiz evin penceresinden kırmızı yanaklı bir teyzenin bizlere baktığını görüyorum. Hasan Eşe teyzenin pencereden baktığını söylüyor. Biz kapıya yaklaştığımızda Eşe teyzenin çoktan kapıya çıktığını görüyoruz. Öyle sıcak kanlı bir yaklaşımla bizi karşılıyor ki anlatılması mümkün değil. Kapının sağına yapılmış divanda da yaşlı bir amca oturuyor.

“Selamünaleyküm” diye selamımı veriyorum. Adam kısık sesle Eşe teyze yüksek sesle selamımı alıyorlar. Eşe teyzenin kardeşi olduğunu öğrendiğim amca ile tokalaştıktan sonra Eşe teyzeye dönüyorum.

“Kele Eşe kele Eşe

Hasan Süsülü ölmemiş mi?”

Diye iki mısra okuyorum.

Eşe Teyze benim candan ve samimi bir ses tonu ile okuduğum bu iki mısrayı dıyar duymaz,

“Vay gadanı alayım senin” diyor.

Elini öpmek istiyorum. O öptürmüyor ve boynuma sarılıyor. Sanki beni kırk yıldır tanıyor. Oysa Eşe Teyze ile ilk defa karşılaşıyoruz. Elinden tutuyorum ve evin içerisine giriyoruz.

İçeride bir sedire Eşe Teyze ile ben diğer sedire; Eşe Teyze’nin kardeşi ve yol arkadaşlarım iki Hasan oturuyorlar. Hiç vakit kaybetmeden, “de bakalım Eşe Teyze, Hasan Süslü öldüğünde ne dedin?”

“Vay gadanı alayım” diye söze başlıyor Eşe Teyze. Başlıyor anlatmaya, “Gadasını aldığım. Aha burada oturuyordum. Kapıdan Hoca Ayşe girdi. Telaşlı bir şekilde, dizlerine vurarak  dedi ki;

““Kele Eşe kele Eşe

Hasan Süsülü ölmemiş mi?

Davul, düdük, takım daire,

Hep asılı kalmamış mı?”

“Bende dedim ki,” diyor ama Eşe Teyze ne dediğini hatırlamıyor.  Sonra birden aklına geliyor.

“Öldüyse uğur ola

Getsin bacım güle güle…

Genç ömrünü feteyledi

Bir kasnağa vura vura.

Vili Hasan Ağam vili

Soluk yetmez soluğuna

Azrail mi girdi,

Düdüğünün deliğine…

Vili Hasan Ağam vili

Gözü bulgur gibi kaynar

Düdüğü gaydalı çalar,

Gızlar gaydasına oynar.”

Eşe Teyze devamını hatırlamıyor. “Vay gadanı alayım. Akıl mı kaldı bende? Gerisini unutmuşum!”

“Eşe teyze, bu vili ne demek?”

“Vay gadanı alayım” diyor Eşe teyze. Elini zurna çalan zurnacılar gibi yapıyor. Ağzı ile zurna sesi çıkarmak istecesine “vili vili” diye ses çıkartıyor.

Anlıyorum ki Eşe Teyze “vili” derken zurnanın sesini çıkartmaya çalışıyor.

Bizler Eşe Teyze’nin çok samimi ifadelerine gülüşürken bir adam daha geliyor. Gelen adam doğru bana geliyor ve boynuma sarılıyor. Hal hatır sormak istiyorum. Ancak benim sorduklarıma el kol isaşretleri ile cevap veriyor. Eşe Teyze gelen kişinin kendisinin kayını olduğunu, sağır ve dilsiz olduğunu söylüyor.

Sağır ve dilsiz adam ikide bir Eşe Teyze’den bize çay yapmasını istiyor. Fazla vaktimizin olmadığını söylüyorum. Ayrılacağımız zaman Eşe Teyze evin diğer odasına gidiyor dağlardan topladığı iki temet mantuvar çiçeğini bize ikram ediyor.

“Bu ot şifalıdır, çay gibi gaynat iç” diye de tevsiyelerde buluyor.

“Biliyorum Eşe Teyze” diyorum. Aklıma Azerbaycan geliyor. Aynı bitikinin Azerbaycan’daki adı solmaz çiçeği. Solmaz çiçeği Azerbaycan’da eczanelerde şifalı bitki diye satılıyor. Hatta benim Azerbaycan’da midem bulanmıştı. Solmaz çiçeğinden çay demlemişlerdi ve iyi olmuştum

Eşe Teyze’nin evinin önünde yetiştirdiği bahçesinden ikişer erik kopararak köye adını veren kaleyi görmeye gidiyoruz.

Kale, Eşe Teyze’nin evine en fazla 200-250 metre uzaklıkta tepenin en yüksek yerinde… Birkaç dakika yürüdükten sonra kaleye varıyoruz. Kaleye vardığımızda gerçekten de kalenin bölgenin en yüksek yerine kurulduğunu fark ediyorum. Bu kale kimler tarafından yaptırılmış bilmiyorum ama sadece dış duvarlarından bazı duvarların kaldığı kalenin çok eski zamanlara ait olduğunu tahmin ediyorum.” Sert taşların yontularak duvar yapıldığı kalede kim bilir hangi medeniyetler yaşadı. “diye konuşsakda kale hakkında bir bilgiye sahip olmadan oradan ayrılıyoruz.

Gittiğimiz yoldan tekrar dönmeye başladığımızda etrafı çitlerle çevrili bir evin avlusunda iki kadının oturdukları yerden fasülye kırdıklarını görüyoruz. Selam verip yanlarına geldiğimizde onların fotoğraflarını çekmek istiyorum. Genç olan beni çekme derken yaşlı teyze “çek oğlum çek, çekte halimizi herkese göster” dedi.

“Halinde ne var, teyzem?” diyor ve teyzemin yanına çöküyorum.

“Sen televizyoncu musun?”

“Diyelim ki öyle!”

“Söylediklerimi hökümete de söyleyecek misin?”

“Sen söyle dersen söylerim.”

“Söyle oğlum, söyle.”

“Hadi de bakalım ne dyeceksin?”

“Halımızı görmüyon mu? Gerçi buna bin şükür de.”

“Halına nolmuş anam? Bak ne güzel köyde elektirik var. Su var. Önünde baklanda var.”

            “Su var da, suyu yapamadılar. Suya depo yapmadan köye getirdiler. Depo olmayınca yetmiyor. Herkes susuz kalıyor.”

“Suyun deposu yok mu anam?”

“De hadi, bilmiyor gibi beni söyletme.”

“Anam, ben ne bileyim?”

“Sen hökümet del misin? Bilmen mi?”

“Ben hökümetim de güççük hökümetim. Su işlerine bakmıyom. Çocukları okutuyom.”

“Haaa sen muallim misin?”

“He ya muallimim.”

“Ama çocukları eyi okut.”

“Olur anam. Gelelim şu su meslesine.”

Teyzemiz yanındaki kadına soruyor.

“Kaç yıl oldu gız?”

Kadının cevap vermesine fırsat vermeden sözlerine devam ediyor.

 “Ne bileyim kaç yıl oldu? Oldu işte! Bize su getirmek için bir müteahhit geldi. Köylüleri de çalıştırdı. Yalan yanlış bir su getirdiler. Çalışanların da parasını ödemedi. Adam gaçtı getti.”

“Ama su gelmiş.”

“Su geldi de depo yapılmadı. Deponunda yapıldı diye parasını almış. Bizim uşaklarında parasını vermeden getti.”

Arap Hasan müdahale ediyor.

“Gazması küreği burda kaldı ya.”

“Gazma kürek neye yarar?”

Galiba teyzem biraz sıkılıyor.

“De hadi gedin, beni  söyletmeyin.”

“Tamam gidelim” diye kalkıyorum. Bu defa teyzem gülüyor.

“Bizi televizyona verecen mi?”

“Verim mi?”

Gülüşüyoruz.

Teyzemle vedalaşıtıktan sonra 15-20 metre uzaklıktaki iki katlı bir eve gidiyoruz. “Ev iki katlı “ dedimse sakın aklınıza bahçe içinde villa tipi bir ev gelmesin. Evin birinci katı ahır olarak kullanılıyor. Yani altta hayvanlar, üste insanlar kalıyor.

Çıktığımız ikinci katın ön tarafı teras olarak düzenlenmiş… Terasta bir sandalye ve sandalyede oturan yaşlı bir amca… Selam verip yaklaşıyoruz yanına. Amcamın yüzü gözü yara içinde. İnsan bakınca yüreği “cız” ediyor. Soruyorum,

“Ne oldu amcam yüzüne?”

“Düştüm valla!” diyor. Sonra ilave ediyor. “Yaşlılık kötü şey, kapıya konulacak değil. Abdesthaneye giderken düştüm.”

Az ileride yeni yaptırılan tuvalaeti gösteriyor.

“Sağolsun oğlan geldi. Yeni tuvalet yaptırıyor.”

Amcamla tanışıyoruz. Hal hatır soruyorum. Aile büyüklerimden bazılarını tanıdığını öğreniyorum. Bana akrabalarımı soruyor. Yakınlarımın bir çoğunu tanıdığını söylüyor. Amcamı keyifsiz görüyorum. Fazla konuşmak istemiyorum.

Kapıda bir kız beliriyor. Bizelere “Hoşgeldiniz” diyor. Ona okuyup okumadığını soruyorum.  ÖSS sınavlarına girdiğini girdiğini söylüyor. Oysa ben onu ilköğretim öğrencisi sanmıştım. Benden kocaman bir aferin alıyor. Bize ayran ikram ediyor. Sonra içeri gidip elinde bir kitapla geri dönüyor. Kitabı görünce gülümsüyorum. Çünkü getirdiği kitap benim “Siyaha Çaldı Düşlerim” adlı kitabım.

“Ben sizin kitabınızı okudum” diyor kız.

Ne yalan söyleyim bir dağ başında, hiç tahmin etmediğim bir yerde kitabımın okunmuş olması beni mutlu ediyor.

İkindi vakti oluyor. Zaman daralıyor. Fazla vakit kaybetmek istemiyoruz. Ayrılıyoruz o evden de.

Arap Hasan’ın evine doğru yaklaştığımızda Ulviye Hanımla Hatice’nin koyun ve keçileri otlattıklarını görüyoruz. Tarlada yeşil duran otlardan kopartıyorlar.

-Ne yapıyorsunuz? diye sesleniyorum.

            -Sakız yapıyoruz Hocam, diyor Ulviye Hanım. Tam haberlik bu sakızlar diye de ilave ediyor.

Ayak üstü biraz konuştuktan sonra gitmmiz gerektiğini hatırlatıyorum.

Hatice;

-Çorba içmeden asla diyor.  Acele ile yanımızdan ayrılıyor. Eve doğru hızlı adımlarla ilerliyor.

Biraz oyalandıktan sonra bizde eve yürüyoruz. Ulviye Hanım eşi ile beraber yürürken ben de Arap Hasanla birlikte yürüyorum. Arap Hasan, “Hocam” diye söze başlıyor.

-Hocam, benim hanım çok kötü günler geçirdi. Biz bir evladımızı kaybettik. Diğer oğlum kardeşinin acısına dayanamadı kafayı yedi. O oğlum şimdi ikinci hayatı yaşıyor. O da ölür diye korkmuştuk. Allah onu tekrar bize bağışladım. ŞükürAllah’a şimdi çok iyi. Hayatımız hep çile ile yoğruldu. Benim heybem biraz soğan telizi gibi, kafam birşeye basmıyor. Zaten hastayım. Prostatım var. Birazda tembelim. Hanım benden kaç yaş küçük olmasına rağmen zavallı koca karıya döndü. Evimizin direği o oldı. Evladımız ölünce o ağıtlarla yaşamaya başladı. Şimdi her şeye ağıtlar söylüyor. İçinin yangınını ağıtlarla gideriyor.

Senden bir isteğimiz olacak ama yanlış anlama…

-Yok anlamam, diyorum.

-Bizim köydeki evi gördün mü?

-Uzaktan gördüm.

-Bizim ev köyün biraz dışarısında, evimizin yolu yok. Mıktara dedik oralı olmadı. Bana bir arkadaş dedi ki, orman işletmesinde bir adamınız varsa oraya yol yapılır.

-Orman işletmesi ne karışıyormuş yola?

-Bizim eve yol gitmesi için ormanlık araziden geçmesi gerekiyor. Yol geçerse birkaç tane ağacın kesilmesi gerekiyor. Kime sorduysak orman işletmesinden izin almanız gerkiyor dedi.

-Konuyu Kaymakam Bey’e taşıdınız mı?

-Mıktar söylemiş. O da ben dozer veririm. Orman müsaade ederse demiş.

-Kaç yıldır o evde otoruyorsunuz?

-25 yıl oldu belki.

-Orada sizin evden başka ev var mı?

-Biz orada üç komşuyuz.

-Eviniz yanarsa ne yaparsınız?

            Arap Hasan susuyor. Aklıma o kadar soru takılıyor ki… dilimin ucuna gelen ve bir türlü söylemek istemediğim o kadar kelime beynimi işgal ediyor ki, sadece “hangi çağdayız” diye kendimi sorguluyorum.

Bir yanda iki gün önce yaptırılmış parke taşlar sökülüyor, diğer bir yerde israf hat safhada… ve diğer bir yerde evine cılga yollardan ulaşmak için çaba sarf eden insanlar. Sadece dudaklarımdan şu cümle döklüyor: “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.” Tabi duyan olursa…

 Eve yaklaştığımızda inceden bir yağmur tutturuyor.  Adımlarımızı sıklaştırıyoruz. Kapının önüne vardığımızda yağmur sağanağa dönüşüyor. Islanmamak için kendimizi içeriye atıyoruz.

Ev sahibimiz Hatice tarhana çorbasını çoktan pişirmiş. Yer sofrasını sermiş bile. Hemen oturuyoruz yer sofrasına… birer tahta kaşık uzatıyorlar. Çorbalar ayrı tabaklara konulmuş. İtiraz ediyorum.

-Hatice Bacı biz olmasaydık bu çorbayı nasıl içerdiniz, diyorum.

-Ortaya büyük bir tepsi koyardık. Hep birlikte o tabağa kaşık sallardık.

-Neden öyle yapmadınız?

-İşte yaptım, diyor Hatice Bacı. Sofranın ortasına büyük bir tepsi  yerleştiriyor. Ulviye Hanım ve ben tahta kaşıkla diğerleri krom kaşıklarla tarhana çorbasından içiyoruz. Yemekten sonra Hatice Bacı,

-Hocam, diyor. Bizde bir adet daha var. Herkes çorba içtiği kaşığı cebine koyacak ve evine götürecek.

-Deme ya, gerçek mi?

-Evet, diyor Hatice.

Ulviye Hanım kaşıkları alıyor.

            Yeni gelen misafirlere yerlerimizi bırakarar, geride ardıç ağaçlarının dibinde yıldırım düşmesin diye dua eden insaları; susuz, elektiriksiz ve doğal hallerinde bırakarak uzaklaşıyoruz.

Oy benim memeketim! Oy benim memleketimin esmer buğdayları! Sizden kimsenin haberi var mı acaba?