DEĞİRMENİMDEN…

DEĞİRMENİMDEN…

            Ben size demiş miydim? Söylememişsem söyleyeyim, söylemişsem tekrar edeyim. Ben değirmencinin oğluyum!

Şimdiki nesil bilmese de terin una karışıp, dürüstlük ve onurla mayalandığını ben bilirim. Suyun insafsızca tokadı değirmenin taşını deli divaneye çevirirken, iki taş arasına sıkışan buğday tanelerinin kararmış dünyaları aklaştırdığına hep inandım.

Çocukluğumda ilk tanıdığım koku, babamın teri ile yoğrulmuş un kokusuydu. Babam besmele ile doldururken değirmenimizin ambarını, taşın acımazsızca buğday tanelerini ezdiklerini uzun uzun seyreder, ezilen buğday tanelerinden elde edilen unun rahmet ve nimet olarak değerlendirilmesini toy halimle ince ince düşünürdüm.

Değirmenin taşı buğdayı acımasızca döverken, o ezilen buğdayın onlarca insanın yaşamasına sebep olduğuna odaklanır kalırdım.

75 yıllık hayatını sukut içinde geçiren babamdan ve değirmenin çarkına acımasızca vuran suyun tokadından her zaman nasip alacağımı bilir ve suratıma inen tokadın sahibinin su gibi aziz olması için rabbime dua ederdim.

Rahmetli babam 60 yaşlarında okuma-yazmayı benden öğrenirken, bir gün benim okur-yazarlığımın başıma bela olacağını hissetmiş olacak ki, yazmış olduğum yazıları ona okuduğumda “Allah yardımcın olsun” demişti.

Ben babama okuma yazma öğretirken, babam beni hayata hazırlarmış da hiç haberim olmazmış.

Aradan geçen onca zamandan sonra şimdi anlıyorum ki; okumak, yazmak, düşünmek, tahlil etmek ve düşündüklerini söylemek ne kadar erdemli bir davranış olsa da, siz başkaları gibi düşünmediğiniz, onların papağanı olmadığınız sürece feleğin tokadını yemeye her zaman mahkûmsunuz.

Düzen böyle kurulmuş der düzene de uyabilirsiniz, kendinize yeni bir dünya kurmak için mücadelede edebilirsiniz.

Her zaman önünüzde iki seçenek vardır. Ya her şeyi oluruna bırakıp, suyun dereden kendi nizamında aktığını seyredeceksiniz, ya da her türlü zorluğa rağmen kendi mecrasında akan suyu dizginleyip değirmenin çarkına en acımasızca vurmasını sağlayacaksınız.

Su çarka vuracak, taş dönecek… Belki de buğday taneleri gibi ezilen siz olacaksınız. Ancak şundan mutlaka emin olmalısınız ki, sizin ezilmiş bedenlerinizde, parçalanmış beyninizden çıkacak rahmet tozları başkalarının yaşamalarını sağlayacaktır.

Hayat nedir ki, başla ve bit değil mi?

Başlayalı 50 yıl oldu. Ne zaman biteceği belli olmaz. Hayat devam ediyor. Değirmenin bendine biriken tonlarca su, çarka acımasızca vuruyor. Taş dönüyor. Buğday taneleri eziliyor. Belki de ezilen benim. Ne fark eder. Ha buğday taneleri, ha ben, ha sen… Sonunda rahmet olacak ya…

Taş yürekliler ancak ezdiğini fark edecekler. Ezdiklerinin rahmete dönüştüğünü hiç göremeyecek, hiç anlamayacaklar.

Babam, ezilmekten kaçan buğday tanelerinin suya düştüğünü gördüğü zaman hiç vakit kaybetmeden çarka delice vuran suyu engeller ve görevi ezmek olan taşı durdururdu.

Anam, haddinden fazla arpa, buğday yiyen ineklerimizin “denelendiklerini” söylerdi. Deneleyen ineklerin akıbeti çoğu zaman ölüm olurdu. Anamın dilinde esmer buğdayların tanesi “dene” olur ve bir anlam kazanırdı.

Bir türküde “Dane dane benleri var yüzünde” der ya, bende bir değirmenci oğlu olarak dane dane hayat hikâyelerini değirmenimde öğüterek sizlere sunmak istedim. Size anlatacaklarım Anadolu insanıdır. Ben onlara “Esmer Buğdaylar” derim.

Esmer Buğdayların hayat hikâyelerine beni götüren küçücük işaretlerin onlarca benzerini eminim sizler her gün defalarca görüyorsunuzdur. Yazmak için ne beylik sözlere ne de fevkalade kahramanlara ihtiyacınız vardır. Her hikâye aldığınız nefes kadar size yakındır. Önemli olan baktığınızı görmek, gördüğünüzden ders çıkartmaktır.

Ben değirmencinin oğluyum. Dünyaya gözlerimi değirmende açtığım için de hayatı değirmene benzetirim. Hayat zaten bir değirmen değil mi, kimleri öğütmüyor ki?

Benim değirmenimde öğüttüğüm buğdayların bir kısmını bu kitapta okuyacaksınız. Özellikle de esmer buğdayları… Anadolu’nun isimsiz vadilerinde kalan o esmer buğdaylar değil midir ki bize biz olma cesaretini verenler. Her ne kadar fark etmiyor gibi görünsek de onlar hep bizim içimizde ve bizimle yaşamaktadırlar. Keşke hep onları fark edebilseydik. Nedendir bilmem duygusal anlarımızda onları hep hatırlarken hayatın keşmekeşi içinde unutur gideriz. Yani esmer buğdayları... Ya da esmer insanları... Bize su kadar, hava kadar lazım olan esmer dünyaları… Dilime hep bir Anadolu türküsü takılır. Anamın dilinde, babamın yüreği gibi...

“Değirmenin bendine

Taş dönmüyor dönmüyor

Döner kendi kendine

Acar gelin arabadan inmiyor

Değirmene taş koydum

Taş dönmüyor dönmüyor

Ben bu yola baş koydum

Acar gelin arabadan inmiyor”