JAPON YUKO KANAİ

JAPON YUKO KANAİ

Bunu bir söyleşi ya da hikâye sayabilirsiniz. Kısa sorular sorup cevaplar almaktansa Japon Yuko Kanai’yi Saimbeyli’ye ulaştıran yol haritasını ve Sayın Kanai’nin Türkiye düşüncelerini birlikte paylaşmak istedim.

Takvim yaprakları Şubat 2008’i gösteriyordu. Saimbeyli’de kar alabildiğine yağıyordu. Uzun süredir böylesine yağmayan kar, yolları kapatmıştı. Karın beklenenden fazla yağması Saimbeyli’de hayatın adeta felce uğraması demekti. Torosların kaderi hep böyledir. Kar yağar yollar kapanır. Kar yağar elektrikler kesilir. Eğer şiddetli bir yağmur yağarsa köprüleri sel bile alır gider. Gerçi kar köprüleri yıkmaz ama köylere ulaşmak birkaç gününüzü alabilir. Arada bir ilçeler arası yolların kapandığı anlarda olur. Feke, Saimbeyli ve Tufanbeyli Adana ile bağlarını kısa süreli de olsa kopartır.

Belki o anlardan bir andı. Kar yağmış, yollar kapanmış, elektrikler kesilmiş, cep telefonları susmuş ve Saimbeyli sessizliğe bürünmüştü. Gecenin ilerleyen saatlerinde ev telefonum çaldı. Şu vakitsiz telefonlar hep yüreğimi hoplatmıştır. Yine hoplattı. Kahramanmaraş’tan kızım arıyordu.

            —Baba, Ayşe Halam hastalanmış, haberin var mı? dedi.

            O dedi demesine de bir telaş aldı bizleri. Öyle ufak tefek hastalık için kimse kimseyi aramazdı. Mutlaka ciddi bir şey vardır diye düşündüm. Telefon trafiği hızlandı. Adana’da ikamet eden Ayşe Ablam kalp krizi geçirmişti. Doktorların verdiği ilk bilgi bütün aileyi ve dostları tedirgin etmişti. Herkes birbirine ulaşmaya çalışıyordu. Ancak kimse bana ulaşamıyordu. Düşünebiliyor musunuz, ablamın hastalık haberi Adana’dan Mersin’e, Mersinden Almanya’ya, Almanya’dan Azerbaycan’a, Azerbaycan’dan Kahramanmaraş’a gitmiş ve daha sonra bana yani Saimbeyli’ye ulaşmıştı. Oysa Saimbeyli Adana’ya sadece 157 km uzaklıktaki bir ilçesi. Ama Saimbeyli’de kar var. Öyle metrelerce falan da yok. İlçe merkezinde en fazla 20 cm civarında, köylerde ise 50 cm kadar. Ama hayat duruyor. Yollar kapanıyor, elektrikler gidiyor ve sizlerin dünya ile bağlantınız kesiliyor. Hayatın bir gerçeği mi bu, yoksa bizim yarına bir hazırlığımız mı yok? Siz ne sayarsanız sayın. Ben bir fotoğraf çekmeye çalışıyorum. Bu fotoğraf belki bizim hoşumuza gitmez ama işte bir Saimbeyli fotoğrafı…

Günlerden Pazar. Bizim evde bir telaş. Bir an önce Adana’ya gitmem gerekiyor. Çünkü benim bir parçam olan ablamdan gelen haberler hiçte iç açıcı değil. Bir telaşla arabama koşuyorum.  Nereye koşuyorum ki her yer kar. “Saimbeyli Kozan arası açılmıştır” diye aklımdan geçiyor. Jandarmadan aldığım haber iyice hayallerimi kırıyor. Yollar kapalı, gidemiyorum. İki gün adeta Saimbeyli’de mahsur kalıyorum. Ancak, iki gün sonra Adana’ya ulaşabildim. Şükür ablam da hayati tehlikeyi atlattı ve sağlığı şu anda çok iyi.

Söz nereden nereye geldi. Yani ben vakitsiz ve hiç beklemediğim bir anda Adana’da oldum. Kader çizgisi kimi, nereye, nasıl ve hangi şartlarda ulaştırır hiç belli olmaz. Bu kader çizgisinde Adana’da bir dostumu ağabeyim ile birlikte ziyarete gittim. Orada biz sohbet ederken ayakkabılarını boyatan bir bey sohbetimize karıştı. Bizim sohbetimiz Saimbeyli ile ilgiliydi. Sohbetimize karışan kişi bize Saimbeyli ile ilgili sorular sordu. Bizde bildiğimiz ölçüde cevapladık. Kişi ile tanıştık. Adı Sefa Pedük. Bir anda nasıl oldu anlamadım aramızda sıcak bir ilişki kuruldu.

Sefa Pedük, Japonya’dan bir aile dostunun geleceğini, onun kilim dokumayı öğrenmek için bir yer aradığını, Saimbeyli tarafında kilim dokunup dokunmadığını sordu. Bende, Saimbeyli’de kilim dokunduğunu, geldikleri takdirde kendilerine yardımcı olabileceğimi söyledim.

İşte böyle başladı Japon Yuko Kanai’nin Saimbeyli serüveni. Bir süre sonra Sayın Sefa Pedük ile Japon Yuko Kanai ilçemize geldiler. Onları karşıladım ve ilk “merhaba”yı dedim. Her iki konuğumuzda Saimbeyli’de 9 gün Öğretmen evinde kaldılar. Biz de zaman buldukça kendileri ile ilgilenip ilçemizi ve bölgemizi tanıtarak iyi izlenimlerle ayrılmalarını sağlamak için ev sahipliği görevimizi yapmaya çalıştık.

İşte Japon Yuko Kanai Hanımı biz böyle tanıdık. Onunla sohbet ettik. Ve ona çeşitli sorular sorduk. Kendisini ifade edecek kadar bildiği Türkçesi ile sorularımızı cevapladı. Esprili yapısının yanı sıra kararlı ve kendisinden emin bir görüntü sergileyen Yuko Hanım biyoloji öğretmeni olarak ülkesinde görev yapıyor. Bana verdiği bilgilere göre 1986 yılından beri Türkiye ve Türk insanı ile ilgileniyor. Dünyanın birçok ülkesini gezmiş olmasına rağmen Türkiye’ye ayrı bir önem verdiğini ve Türk insanını çok sevdiğini her fırsatta dile getiriyor.

Ona sordum;

—Yuko hanım, bize biraz kendinizi tanıtır mısınız?

 —Ben Japon’um diye söze başladı. Adım Yuko Kanai. Japonya’nın Tokyo yakınlarında Kavasaki’de oturuyorum. Evliyim. İki oğlum var. Biyoloji öğretmeniyim.

—Türkiye’ye neden geldiniz? Kaç yıldır geliyorsunuz?

—ilk defa 1986 yılında eşimin işi için geldim. Eşim bir araba firmasının Türkiye temsilcisiydi, 2,5 yıl Türkiye’de kaldık. İşi gereği eşim Adana’da ben ve çocuklarım İstanbul’da kaldık. 2,5 yıl sonra Japonya’ya döndük. Eşim işi nedeniyle sürekli geldi gitti. Sonra eşim Tokyo’da çalışmaya başladı. Biz Türkiye’yi ve Türkleri çok sevdik. Ben o yıldan sonra 8 defa Türkiye’ye geldim. Türkiye’nin her yerini gezdim. Gezmediğim bölge kalmadı. Kıbrıs’a gittim. Orayı da gördüm. Ancak Türkiye çok güzel bir ülke… Çok enteresan yerleri var. Siz Doğubayazıt’ı gördünüz mü? İshakpaşa sarayı çok enteresan… Van’dan Doğubayazıt’a giderken bizi 7 yerde kontrol ettiler. O bölgede terör varmış.

—Teröristleri beğeniyor musunuz?

—Hayır, beğenmiyorum. Onları çok tanımıyorum. Ama hanımları ile çocukları ile güzel güzel oturup ülkelerine hizmet etmek yerine insanları öldürüyorlar. Ben çocuklar ölmesin istiyorum.

—Sizin ülkenizde terörist var mı?

—Yok, bizde insanları öldürmüyorlar.

—Doğubayazıt güzel mi?

—Çok güzel. Enteresan bir yer. Ama şimdi gitmek istemiyorum.

—Neden?

—Terör var. Korkuyorum.

Düşünmeden edemiyorum Japon Yuko’nun sözlerini… “terör” başımızın belası… Üzerine ne kadar söz söylense az gelir. Yıllardır konuşuyoruz. Şehitler geliyor gözlerimin önüne. Ben bir iç çekiyorum. Konuyu dağıtmak istiyorum. “Ama Saimbeyli en güzel” diyorum. Yuko gülüyor. “Evet, Saimbeyli en güzel,” diyor. Sonra ilave ediyor. “Dünyada en güzel yer Saimbeyli!”  Gülüşüyoruz. Bildiği kadar bir Türkçe ile “Ahmet Bey bana bin defa sordu. “Dünyada en güzel yer neresi?” Ben iki bin defa dedim. “Dünyada en güzel yer Saimbeyli!” Evde herkes gülüyor. “Bu nasıl oluyor Yuko?” diyorum. Yuko’da cevap hazır. “Ben rüyamda da; Dünyada en güzel yer Saimbeyli diyorum!”

Çaylarımızı yudumluyoruz. Yuko, çevresine pozitif enerji veriyor.  Bir Japon’dan bu sözleri duymak hoşumuza gidiyor. Hele onun Japon ağzı ile Türkçe sözler söylemeye çalışması ilgimizi çekiyor. Bazı kelimeleri söylerken söyleme zorluğu çekmesi gülüşmelere neden oluyor. Vakit kaybetmeden hemen soruyorum…

—Saimbeyli’ye neden geldiniz?

—Bundan önce Türkiye’ye gezmek, yüzmek ve Türkiye’yi tanımak için geliyordum. Bu defa Türkiye’ye sadece kilim dokumasını öğrenmek için geldim.

—Kilim merakı nereden oluştu?

—İstanbul’da evimde kilim vardı. O zaman merak ettim. Modeli gördüğüm zaman çok beğendim. Farklı farklı modeller var. Renkler bana çok enteresan geldi. Japonya’da halı var ama kilim yok. İstanbul’dan kilim ile ilgili kitaplar aldım. Onları inceledim. Adana’da eski kilim müzesinde kilimleri gördüm. İyice meraklandım. Kilimi nasıl kullandıklarını orada gördüm. Orası her zaman kapalı duruyormuş. Ben istedim açtılar. Onlara teşekkür ederim.

—Saimbeyli’yi neden seçtiniz?

—Ben Saimbeyli’yi ilk defa gördüm. Japonya’dan Adana’daki aile dostum Sefa Bey’i aradım. “kilim dokuma öğreneceğim” dedim. O da araştırma yaptı. Bana “Saimbeyli’de öğreneceksin” dedi. Eşime sordum. O da Adana’ya 160 km uzakta dedi. Önce ben (Saim Bey) anladım. Sonra bizi davet edenin Ahmet Kaytancı Bey olduğunu öğrendim. Öyle oldu.

—Kilim kursuna gidiyor musunuz?

—Evet, kilim kursuna gidiyorum. Elif Öğretmen bana kilim dokumayı öğretiyor.

—Öğrenebiliyor musunuz?

—Evet öğreniyorum.

—Saimbeyli’yi beğendiniz mi? Bakın torpil geçmek yok.

—Saimbeyli çok güzel... Beğendim. İnsanları çok sıcakkanlı… Onları beğendiğim için onların kıyafetlerinden aldım. Şalvar aldım. Yazma bağladım. Saimbeyli kadınları gibi giyindim Türk gibi oldum. Ahmet Bey, en güzel yer Saimbeyli. Bunu bütün kalbimle söylüyorum. Şaka demiyorum. Bana herkes sahip çıktı. Bizde teknoloji var. Ama insanlar bu kadar sıcak değil. Burada insanlar çok sıcak. Herkes bana sarılıyor. Benim burada 30 tane kızım oldu. Hiç kızım yoktu. Ben Saimbeyli’ye yine geleceğim. Arkadaşlarımı da getireceğim.

—Saimbeyli’de nerelere gittiniz? Kimlerle görüştünüz? 

—Şar’a gittim. Çok enteresan bir yer. Obruk şelalesini gezdim. Çok güzel. Sümbül, menekşe topladım. Sonra çocuklarla gittim fidan diktim. Benim de Saimbeyli’de iki fidanım var. Fidanlarıma iyi bakın. Onları kurutmayın. Ben gelip onlardan melengiç toplayacağım.

-          Sizin için en önemli an neydi?

-Kaymakam bana Türk bayrağı verdi. Çok heyecanlandım. Eşimi aradım. Ona söyledim. O da çok sevindi.

-Yuko Hanım, Türkiye ve Saimbeyli size ne ifade ediyor?

-Türkiye benim ikinci vatanım. Saimbeyli de ikinci memleketim. Bu şaka değil Ahmet Beyi bunu ben kalpten söylüyorum. Eşimi ve çocuklarımı da Saimbeyli’ye getireceğim. Burada ben hiç sıkılmadım. Zaman çok çabuk geçti. Ben çok mutlu oldum.

-Yuko Hanım, sizi tanıdığımıza biz de çok mutlu olduk. Düşüncelerinizi bizlerle paylaştığınız için çok teşekkür ederim. Bu söylediklerinizi yazabilir miyim?

-Evet, yazın. Ben Türkçeyi az biliyorum. Belki her şeyi çok iyi anlatamadım. Her şey güzeldi burada. Herkes bana hediyeler verdi. Beni herkes kucakladı. Ben herkesi çok sevdim. Herkese çok teşekkür ederim. Beni unutmayın. Ben yine geleceğim. Benim Ahmet Bey gibi bir kardeşim var. Şunu mutlaka yaz. Ben Türkleri çok seviyorum. Dünyada en güzel yer Saimbeyli…

Yanaklarıma bir gülümseme oturdu. Herkes gülümsedi. Yuko herkesten çok güldü. Diline slogan gibi yer etti. “Dünyada en güzel yer Saimbeyli” ve Yuko Kanai aramızdan bir kardeş havasında ayrıldı. Bizlerde onu bir kardeşimiz gibi sevdik. İnsan her yerde insandır. Mutlu olmak için bir güler yüz yetiyor. Biz Yuko kardeşi tanıdığımıza mutlu olduk.

Yuko Kanai aramızdan ayrıldı. Ayrılırken çok duygusal anlar yaşandı. Ayrılmadan bir gün önce onu kilim dokurken edindiği arkadaşları piknik yapmaya davet ettiler. Onlarla birlikte piknik yaptı. Akşamüzeri piknik yaptığı arkadaşları ile ele ele tutuşmuş topluca geldiklerini gördüm. Onlarla vedalaşırken ağlamaları beni çok etkiledi. Herkes ağlıyordu. Yuko herkesten çok ağlıyordu.

Gitmeden bana dedi ki, “Ahmet Bey, dün ( yani Saimbeyli de piknik yaptığı gün) benim İstanbul’da olmam gerekiyordu.  Otelde yerimi ayırtmış ve Japon işadamlarının yemeğine davetliydim. Onları arayıp yemeğe katılamayacağım için özür diledim.  Ben buradaki insanlarla piknik yapmayı tercih ettim. Burada bulgur yedim, çay içtim. İnsanlar belki oradakiler kadar varlıklı değillerdi. Ama gönülleri çok zengindi. Onlarla olmaktan son derece mutlu oldum,” dedi.

Bunun üzerine ne söylenebilir ki, teşekkür ederiz Yuko Kanai…

İnşallah bizim yumurtadan çıkıp kabuğunu beğenmeyenlere ders olur.

Biz hep kepeği alınmış, beyaz undan yapılmış ekmeklerin ak gerdanlı duruşunun efsununda kendimizi kaybederken, Japon Yuko Kanai’nin esmer buğdaylardan yapılmış bulgurdan elde edilen kısırda bulduğu anlamı anlamakta zorluk çekiyoruz.

Şimdi gel de esmer buğdayları düşünme. Esmer insanların ellerinde lezzet bulan esmer buğdayları.