İNSANI YAŞAT Kİ DEVLET YAŞASIN

İNSANI YAŞAT Kİ DEVLET YAŞASIN

Yıl 1996. Aylardan Temmuzdu. Her ne kadar yayla havası da olsa Toroslarda yine de hava sıcaktı. Saimbeyli’nin Beypınarı Köyü’nde tarlada çalışmak insanı buram buram terletiyordu. Tarla demek; toz-toprak, ter demekti. Terlediler akşama kadar. Alın teri karıştı buğdaya… Alın teri karıştı sapa, alın teri karıştı samana. Tas tas tuzlu ve buzlu ayranla yürek yangınını almaya çalıştılar. Acelesi vardı Âdem’in. Bir an önce işi toparlayıp yola koyulmak istiyordu. Yol dedik ya… Yol uzaktı. Saimbeyli Beypınarı Köyü’nden Kozan’a gideceklerdi.

Üç yıldır Saimbeyli’nin dağlarında teröristler kol geziyordu. 1993 yılından beri güvenlik kuvvetleri ile silahlı çatışmaya girdikleri haberi her yerde konuşuluyordu. Daha önce iki polis bir jandarma şehit olmuştu. Dağlar çok güvenli değildi. Akşamın karanlığı çökmeden herkes evine ocağına varmak istiyordu. Çünkü herkes haklıydı. Dağda yakaladıkları çobanların ellerinden azıklarını zorla alan, yol kesip arabaları durduran, insanların üç-beş kuruşunu silah tehdidiyle alan eşkıyalara her yerde rastlamak mümkündü. Dağ başında çobanlık yapanları tehdit ettikleri yetmiyor gibi, köylere kadar gelmişlerdi. İnsanlar korkuyordu. Nasıl korkmasın ki? Saimbeyli demek dağ demekti. Dağ demek geçimdi. Dağ insanının tek geçimi hayvancılıktır. Dağ başında bir hayvanları, bir kendisi bir de Allah’ı ile baş başadır. Derler ya; ”kuş uçmaz, kervan geçmez.” Dağlar öyledir. Aylarca insan yüzüne hasret otlatırlar davarlarını… Bir kuru ekmek, iki baş soğan oldu mu hayat tamam demektir.

Dağ bereketlidir aslında. Nisandan sonra aç mı kalınır Toroslarda… Ekşimen toplar, yemlik yersen yine karnın doyar. Açlık nedir ki, açlık gelir geçer. Ama can korkusu, ama çocuklarıma bir şey olur endişesi… Korku olur saplanır yüreklere… Susarsın belki… İstemesen de susarsın… Terörist gelir, dağ başında alnına silahı dayar. “ver” der. “Ver.” Hadi verme… Vermesen de alıyor zaten. Karşı koyma gücün mü var? Koysan ne yazar? Takır takır silahlar patlar. Eşkıya aman mı bilir? Basar tetiğe… dan, dan, dan… İşin bitmiştir. Çocukların, geleceğin, hayatın sönmüştür. Kimin umurunda? Sanki çocuklarına uzanan bir şefkat eli mi var? İki gün arkandan gözyaşı döker hısım akraba… Sonra unutulur gidersin.

İşte bu endişelerdir dağlarda korku olan. “Ya çocuklarım ne olacak?” mecburen verirsin eli silahlı katillerin istediklerini. Verirsin vermesine de, bu defada en yakının “vatan haini” ilan eder seni. Devletinde güvenmez, konu komşun da… İki arada bir derde kalırsın. İşte o zaman tek çıkar yol vardır. Bir an önce dağlara veda edeceksin. Akşam olmadan, karanlık bastırmadan daha güvenli yerlere aşağılara gitmek lazım...

Âdem de öyle düşündü.  Onun için sabahın köründe kalktı. Aldırmadı temmuzun yakıcı sıcağına… Kardeşi Davut ile verdiler omuz omuza bir traktör buğdayı yüklediler römorka…

Babaları Bıyık Mehmet’te bir an önce gitmelerini istiyordu. Akşam güneşi köyün üzerinde en uzun gölgeleri bırakırken düştüler yola. Davut küçüktü. Ve de çok yorgun. Yorgunluk onu uyku sersemi etmişti. Abisi adam traktörün direksiyonuna geçti. Davut’a:

“Hadi sen römorka bin. Buğday torbalarının arsına yat” dedi.

Davut hazırdı zaten… Atladı römorka. Kıvranıverdi torbalarının arasına. Ninni gibi geliyordu traktörün kasisli yollarda hoplaya zıplaya gitmesi. Daldı derin uykuya Davut.

Âdem bir an önce Obruk belini aşmak istiyordu. “Ne kadar hızlı gidersem o kadar iyi olur” diyordu. Traktörü her zamankinden hızlı sürüyordu. Aslında Âdem teröristten, terörden, eşkıyadan korkacak adam değildi. Askerliğini komando olarak yapmıştı. Boylu-postlu, iri-yarı bileği kolay kolay yere gelmeyen yiğit biriydi. Değme adamları bir tokatta yere serecek kadar gücü, bir orduya meydan okuyacak kadar da cesareti vardı.

Beypınarı, Avcıpınar ve Obruk yolu boyunca hep teröristleri düşündü. “Ya önüme çıkarlarsa? Ne silah var ne bir şey… Yakın dövüş olsa bir kaçını haklar… Teröristin imanı yok ki, çeker vurur.

Gözlerinin önüne eşi Sultan geldi. Daha yedi yıllık evliler. İki evlatları var. Büyüğü Duran… Altı yaşında. Daha okula bile gitmiyor. Küçük Mehmet. Üç yaşında. Babasının adını koydu ona… Bıyık Mehmet’in adını... Doğru ya, adettir bizde… Baba, dede adı koyacağız… Soy devam etsin. Ata adı devam etsin. Asırlardır bu geleneğimiz var. Bırakır mıyız? Neden bırakalım ki? Biz büyüklerimizin adını, çocuklarımız da bizim adımızı yaşatır giderler.

Bakmayın şimdi. Duran’ın, Mehmet’in çocuk olduklarına… Zaman nedir ki, göz açıp kapayana kadar geçer. Bir bakarsın Mehmet kocaman adam olmuş. Bıyıklar terlemiş. Ver elini asker ocağı. Her baba oğlunun asker olmasını ister. Bıyık Mehmet’te oğlu Âdem asker olduğunda sevinmişti. Hele komando seçilmesi göğsünü kabartmıştı. Her askeri komando seçmezler ki, komando; en zor şartlara dayanan erlerden seçilir. Komandonun gözü pek olmalıdır. Korku nedir bilmemelidir. Adam de korkuyu bilmezdi zaten… Ama şu son günlerde, gözlerinin önüne eşi Sultan, oğulları Mehmet ve Duran geldikçe “çiğsimiyor” desek yalan olur.

Obruk düzüne geldi. Yol kenarındaki lokanta açıktı. “Şurada biraz eğlensem” diye aklından geçirdi. Kardeşi Davut römorkta uyuyordu. “Çocuk uykusunu alsın” dedi. Saimbeyli’ye zaten ne kaldı ki. İner Saimbeyli de yemeğimi de yerim, suyumu da içerim. O zamana kadar Davut’ta uyanır. En fazla on dakikalık yol. “sür hadi Âdem” dedi bastı gaza.

 Obruğun son virajını dönerken ormanda karaltılar gördü. Görmemişlikten geldi. Aynı hızla yoluna devam etti. Gördükleri eli silahlıydı. Asker değillerdi. Âdem onları tanımakta gecikmedi. Bunlar teröristti. “Eyvah” dedi. “Korktuğum başıma geldi”

Hava kararmıştı. Takvimler 21 Temmuz 1996 tarihini gösteriyordu. Saat 21.30. Ana yolda eli silahlı üç kişi duruyordu. Dört kişide daha yukarıda ormanların arasında…

“Dur!” dediler. Hafif firene bastı Âdem. Yük ağırdı römorkta… Traktör durmadı. Farlar da yanıyordu. Işık teröristin gözlerine doğru geldi. Silahlar patlamaya başladı. Savaş alanına döndü birden etraf. Kurşunlar Âdem’i hedef aldı. Onlarca mermi yağdı Âdem’in üzerine... İkisi isabet aldı. Âdem vuruldu. Traktör kontrolden çıktı. Uçuruma yuvarlandı. Buğdaylar saçıldı sağa-sola. Traktör parçalara ayrıldı. Römork bir tarafa, traktör bir tarafa gitti. Âdem başka bir tarafa savruldu. Hemen can verdi oracıkta. Teröristler indiler ölüp ölmediğini kontrol ettiler. “Ölmüş” dediler birbirlerine. Vakit kaybetmeden kaçıp gittiler. Zafer kazanmışlardı adeta. Ne kazanmışlardı ki, iki sübyan çocuk, bir taze gelin bırakmışlardı geriye… Bir de Davut kalmıştı buğdaylar arasında… O bir şeyden habersizdi. Onu römork birkaç metre uzağa fırlatmıştı. Can havli ile uyandı. Ne olduğunu anlamadı. Sağa-sola baktı. “Galiba kaza geçirdik” diye içinden geçirdi. Ağabeyi geldi aklına. Buğdaylar arası onu aradı göremedi. Dağılmıştı buğdaylar yerlere… Nerede olduklarını bile bilmedi Davut. Tersi dönmüştü adeta. Biraz bekledi. Kendine gelir gibi etti. Yukarıya doğru çıkarken ağabeyini düşündü. O nerededir acaba? “Tamam” dedi. Kesin kaza yapınca yardım getirmeye gitmiştir.” Kendisi de çıktı ana yola. Bir kamyon geldi o anda Obruk tarafından. El kaldırdı kamyona. Kamyon durdu. Şoför traktörün kaza yaptığını gördü.

Şoför;

“Yalnız mısın?” diye sordu Davut’a.

 Davut;

“Ağabeyim vardı. Galiba yardım getirmeye gitti”

“O zaman bin arabaya” dedi şoför. Davut’u aldı. Sürdü Saimbeyli’ye…

Jandarmaya vardılar şoförle birlikte. Durumu anlattılar.

Jandarma hemen harekete geçti. Silahlar kuşanıldı. Olay mahalline gidildi. Oraya varana kadar herkes kaza olmuş sanıyordu. Ta ki Âdem’in cesedi bulunana kadar…

Âdemin cesedinde iki kurşun yarası vardı. Önce kurşun mu, kazadan dolayı mı yaralandığı anlaşılmadı. Ağızdan ağza dedikodu yayıldı her yere. Herkes kendisine göre bir yorum yaptı. Vah! Vah! Çekenler oldu. Traktör devrilmiş, bir adam ölmüş diyenler olduğu gibi, traktör şoförünü düşmanları vurmuş diyenler de oldu. Olay yerinde yapılan incelemelerde 27 adet boş kovan bulundu. Kayıtlara bu olayı 7 kişilik bir terörist örgüt grubu tarafından işlendiği geçti. Yani Âdemi öldürenlerin eli kanlı PKK terör örgütü mensupları olduğu tespit edildi.

Acı haber çabuk duyulur ya, haber her yere yayıldı. Baba Bıyık Mehmet yorgunluğu atmak için Beypınarı Köyü’ndeki evinde yatıyordu. Köyün muhtarı gelerek;

“Kalk Mehmet ağa, galiba senin çocuklar traktörü devirmişler” dedi.

Alelacele bindiler bir arabaya, düştüler yola. Kısacık yol uzadıkça uzadı. Kaza mahalline geldiklerinde gece yarı olmuştu. Askerler her yeri kontrol altına almışlardı. Savcı ve doktor gelmiş ceset üzerinde ve olay yerinde incelemelerde bulunmuştu. Cenaze sahibi olarak Âdem’in cesedi, babası Bıyık Mehmet’e teslim edildi. 

Büyüköztür ailesinin Kozan Ağlıboğaz’da ki evinde feryatlar göğü tuttu. Gözyaşları sel oldu aktı. Kısacası ateş düştüğü yeri yaktı. Tazecik bir gelin dul, iki küçük çocuk babasız kaldı. Dedeleri Bıyık Mehmet onlara kol kanat gerdi. Ama babasızlık çocukların yüreğine bir taş gibi oturdu. Aile acısını içine gömdü. Derdini kimselere söyleyemedi. “Vatan sağ olsun” demekle yetindiler.

Aradan bir zaman geçti. Aileyi bir avukat aradı. “Bana bir vekâlet yollarsanız sizin hakkınızı arayacağım” dedi. Aile mağdurdu. Avukata vekâlet verdiler. Aradan uzun yıllar geçti. Mahkemeler neticesinde traktörde oluşan hasarın ve dökülen buğdayların bedeli olarak bir miktar para aldılar. O para da traktörü tamir ettiremeyecek kadar azdı. Olay kapandı gitti.

Şimdi düşünmeye başlıyorum. Genç yaşta dul kalan Sultan gelin kimin umurunda? Çocukluğunu henüz yaşamadan babasız kalan altı yaşındaki Duran, babasını hayal meyal hatırlayan Mehmet’in geleceği ne olacak?

Sultan gelin de bunu düşünmüş. Bir gün çaresiz kalmış. Utana sıkıla Kozan kaymakamına derdini anlatmaya gitmiş. Bizim Anadolu insanı devletine sadıktır. Bayrağı için ölür. Devletime zarar gelmesin diye istemekten bile hayâ duyar. İster ki hep devlet düşünsün. Gelsin sorsun, “bir derdin, bir isteğin var mı?” desin. Ama diyen olmaz. Soran olmaz. Sen babasız, sen kocasız kalmışsın kimin umurunda. Belki umursarlar diye dayanmış ilçenin en yetkilisinin makam kapsına.

Sekreter sormuş;

 “Ne istiyorsunuz?” 

Sultan Gelin, ıkına sıkına derdini anlatmış.

“Çocuklarımı, çocuklarımı kurtarmak istiyorum.”

Görev sorumluluğu herkeste yok ki,

“Size sahip çıkmazlar, kanunlar size maaş bağlatmıyor. Kaymakam Beyle görüşmenize gerek yok” demiş kapıdaki görevli.

Sultan Gelin bükmüş boynunu, dönmüş ocağına… Bir daha da hiçbir devlet kapısına uğramamış. Çekmiş sinesine… Saçını süpürge yapmış, bakmış çocuklarına…

Ben geçenlerde bu aileye uğradım.

Sanki yeniden acıları tazeledim. Bir yas havası çöktü evin her tarafına. Herkes ağlamaklı oldu.

Âdemin annesinin ana yüreği dayanamadı. Bıraktı gözyaşlarını… Kolay değil. Evladını vermiş. İşin kötü tarafı o zamanlar anne Almanya’daymış. Evladının soğuk cesedini bile görmemiş.

Baba, gözlerini hep yere dikiyor.

“Biz ne edelim hocam? Derdimizi kime anlatabiliriz ki? Bizim kimimiz var ki? Kime gidelim? Ne diyelim? Vatan sağ olsun. O yeter” diyor.

Traktörde, römorkta buğdayların arasında uyuyakalan Davut, sanki “neden uyudum?” dercesine mahcup… Gözlerimize bakamıyor. Kendisini suçlu gibi hissediyor.

            Sultan gelin hepten mecalsiz. Hiçbir şey onun erini, Âdem’ini geri getirmeyecek. “Bari çocuklarım kurtulsa” diyor.

            Duran ve Mehmet şimdi lisede öğrenci... Duran bu yıl liseyi bitirecek. Dalyan gibi iki delikanlı…

            Ey benim aziz devletim. Uğrunda ölebilecek kadar sevdiğim devletim. Sana başkaldıran, seni bölüp parçalamak isteyenler sana olan kinlerini kurşun edip Âdem’e kustular. Senden intikam almak için Âdem’i öldürdüler. Yoksa onların Âdemle ne işi olabilirdi ki? Sen sahip çıkmazsan Sulatan Gelin’e, sen el uzatmazsan Davut’a, Mehmet’e; kim el uzatır?

            İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.