SONU ÖLÜMDÜR

SONU ÖLÜMDÜR

Behlül Dane ismini daha önce de söylemiştim. Tekrar etmekte fayda var. Çünkü onun hayat hikâyesinden ders alacağımız çok önemli işaretler var. Eminim onun hayat hikâyesini çok duymuşsunuzdur. Benimki de iş mi yani, duymayan var mı? Şu meşhur Harun-u Reşid’in kardeşini. Ancak, belki bu hikâyeyi bilmiyorsunuzdur. Anlatmamda fayda var.

Hani Harun-u Reşit çok zengindi ya, anası bu zenginlikten rahatsız olurmuş. Çok malın hesabını vermek için çok iyi hesap bilmek gerekirmiş. Ana yüreği, “oğlum cehennemde yanar” diye için için sızlanırmış.

Bir gün, oğlu Behlül’ü yanına çağırmış.

-Bak oğul! Bu senin kardeşin çok zengin biri… Ahrette bunun hesabını nasıl verecek? Allah muhafaza evladım cehennemde yanacak!

Behlül hiç düşünmeden,

-Benim işim kolay… Kızgın sacın üzerinden; bir topal eşek der geçerim. Ama malı çok olan hesabı zor verir. Ben de kardeşim için kaygılanırım.

-Oğlum! Ne et et, şu kardeşine bir nasihatte bulun. Ben onunla da konuşurum.

Neyse, zavallı kadın oğlu Harun-u Reşitle de konuşur. O da Behlülle konuşmaya razı olur. İki kardeş bir araya gelirler.

Behlül der ki,

-Benim gittiğim yere gideceksin, söylediğimi tutacaksın. Yoksa seni yarı yolda bırakırım.

Harun-u Reşit itiraz edecek olur ama gözlerinin önüne anası gelir. Anam üzülmesin diye Behlül’e katlanır. Behlül bunu alır bir mezarlığa götürür. İlk gördüğü mezarı gösterir.

-Bak büyük padişah! Bu bir zamanların en güzel kızıydı. Bunu gören buna âşık olurdu. Padişahlar bunun için birbiri ile savaşırdı. O kimseye yar olmadı. Sonunda öldü gitti.

 Başka bir mezara varırlar.

-Bu mezarda yatan cengâverdi. Bileğini büken olmamıştır. Her girdiği savaştan galip gelirdi. Ne yürekler yaktı bilir misin? Memleketin en güzel kızları onu bir defa görebilmek için en güzel elbiselerini giyerler, en güzel kokularını sürünürlerdi. Ama öldü gitti. Şimdi daracık toprağın altında böceklerin karnını doyuruyor.

Başka bir mezara geçerler;

-Bu mezarda da bir garip yatar. Zavallının karnı bir gün doymadı. Hep horlandı. Bütün zor işleri ona yaptırdılar. O da öldü gitti. Aynı büyüklükteki bir mezarda yatıyor, der.

 Bu şekilde saatlerce mezarlıkta gezerler. Harun-u Reşit sıkılır. Ancak, bir şey de söyleyemez. Tekrar saraya dönerler. Ana yüreği heyecanla beklemektedir. Geldiklerini görünce koşarak Harun-u Reşid’in yanına varır.

-Ne oldu oğlum. Behlül sana nasihatte bulundu mu?

Harun-u Reşit;

-Ne nasihati ana! Bu senin oğlun zır zır deli... Akşama kadar beni mezarlık gezdirdi. Senin hatırın olmasaydı. Sana söz vermeseydim, onun kafasını uçururdum!

 Kadın bir sinirle doğru Behlül’ün yanına varır.

-Bre oğlum, ben sana kardeşine nasihat et demedim mi? Niye etmedin.

Behlül, acı acı gülümser.

-Sevgili anacığım. Ben daha ne yapayım. Onu mezarlığa götürdüm. Ne olursan ol, sonu ölüm, dedim. Anlamamışsa ben ne yapayım?

Evet! Ne yaparsan yap… Hangi servete, hangi şöhrete, hangi güzelliğe, hangi yiğitliğe ve hangi yoksulluğa sahip olursan ol, sonu ölüm.

Hırs atına binip, gönüller yıkmanın, böbürlenip tepelerden bakmanın, arı gibi uçup, yılan gibi sokmanın pek bir anlamı yok…

Âşık Veysel diyor ki;

“Güzelliğin on par etmez

Bu bendeki aşk olmasa”

Yunus Emre,

“Mal da yalan, mülk de yalan

Var biraz da sen oyalan”

Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri de;

“Görelim Mevla’m neyler

Neylerse güzel eyler”

Behlül de;

“Ne olursan ol, sonu ölümdür, ”der.

Ya siz ne diyorsunuz?

Bir bakıştan, az sözden anlam çıkartmak kâmil insanların işidir. Siz, karıncaların nefesine, taşların terine, güneşin dondurup, karın yakmasına hiç şahit oldunuz mu? Eğer olmadıysanız esmer buğdaylara bakın!